ภาพที่ฉินจิ่วเวยเดินไปยังห้องหนังสือ ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเด็กน้อยสามคนซึ่งอยู่ไม่ไกล
เด็กทั้งสามอยู่ในห้องของเซี่ยจิ่ง นั่งริมหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
เซี่ยจิงชุนแทะแอปเปิล พูดอย่างอู้อี้ว่า “ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือขอรับ ข้าเพิ่งเคยเห็นท่านแม่ถูกกั้นไว้หน้าห้องหนังสือเข้าไปไม่ได้เป็นครั้งแรก”
เซี่ยเจวี๋ยเอียงศีรษะน้อย ๆ
“ไม่ทราบขอรับ อาจเป็นเพราะท่านพ่อยุ่งเกินไป” เซี่ยจิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ทุกครั้งที่เขาอ่านหนังสือเรียนก็ไม่ชอบให้ใครรบกวนเช่นกัน คิดว่าท่านพ่อก็คงเหมือนเขา
เซี่ยจิงชุนไม่ได้คำตอบ ก็เปลี่ยนไปถามอีกเรื่องหนึ่ง “เช่นนั้นพวกเจ้าว่า คืนนี้ท่านพ่อกับท่านแม่จะยังนอนด้วยกันหรือไม่”
“เหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่จึงต้องนอนด้วยกันหรือขอรับ” เซี่ยเจวี๋ยเงยหน้าขึ้นถาม
เซี่ยจิงชุนกัดแอปเปิลไปอีกคำใหญ่พลางอธิบายว่า “เพราะการที่ท่านพ่อกับท่านแม่นอนด้วยกัน ก็ย่อมแสดงว่าพวกเขามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอย่างไรเล่า”
“ข้ากับท่านแม่ก็มีความสัมพันธ์อันดี แต่ว่า…” เซี่ยเจวี๋ยพึมพำเสียงเบา