"คุณชายจิ่งอายุยังน้อยเพียงนี้ ในฐานะคุณชายแห่งจวนซื่อจื่อ เหตุใดจึงมิได้ไปสำนักศึกษาเล่า?"
เช่นผู้มีฐานะทางบ้านไม่สู้ดีอย่างเขา บิดามารดาในปีนั้นยังถึงกับกัดฟันส่งเขาไปสำนักศึกษาอ่านตำรา
โดยเฉพาะในวัยเยาว์ ปัญหามากมายนั้นยากจะเข้าใจได้ด้วยตนเอง ย่อมต้องขอคำชี้แนะจากอาจารย์
ทว่าคุณชายจิ่งมิเพียงไม่ไปสำนักศึกษา ในจวนก็มิได้เชิญอาจารย์มาสอนให้
กลับทำให้จงสวินซีรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ จะปล่อยให้เสียเวลาไปมิได้นะ
คำถามนี้ กลับทำให้ฉินจิ่วเวยอึ้งงันไป
เรื่องนี้ นางกลับไม่รู้จริง ๆ
"เรื่องนี้... พวกเรามีแผนการของตนเองแล้ว มิต้องให้อาจารย์สวินซีต้องกังวล" ฉินจิ่วเวยตอบไปตามอารมณ์ แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดเงียบ ๆ
จงสวินซีเห็นดังนั้นก็มิได้ซักไซ้อีก จูงมือเซี่ยเจวี๋ยมุ่งไปทางเรือนหน้า
เซี่ยเจวี๋ยดูเหมือนก้มหน้าน้ำตาซึมอยู่ตลอด จงสวินซีเห็นแล้วก็เข้าใจอยู่ในใจยิ่งนัก
เด็กเพิ่งจะได้เข้าเรียนวันแรก ย่อมมีบ้างที่ไม่คุ้นเคย
จงสวินซีหยุดฝีเท้านอกเรือนหลัก คิดจะเอ่ยปลอบสักคำ "คุณชายเจวี๋ย..."
เซี่ยเจวี๋ยได้ยินจึงเงยหน้า กลับเห็นว่าไม่มีรอยน้ำตาเลยสักนิด