เซี่ยเจวี๋ยส่ายศีรษะเบา ๆ “ไม่ใช่ขอรับ อาจารย์จงสอนดีมาก เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร” เซี่ยเยี่ยนหลี่เอ่ยถาม
เซี่ยเจวี๋ยเอียงศีรษะน้อย ๆ คิด “เพียงแต่อาจารย์สอนค่อนข้างช้าไปสักหน่อย”
“สิ่งที่สอนวันนี้ข้าเข้าใจได้เร็วมาก แต่อาจารย์ยังอยากอธิบายซ้ำอีกรอบ”
ฉินจิ่วเวยได้ฟัง เส้นประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในพลัน
นางลูบศีรษะน้อย ๆ ของเขา เอ่ยชม “เป็นเพราะเจ้าฉลาดเกินไป ฟังครั้งเดียวก็เข้าใจ ถึงไม่จำเป็นต้องให้อาจารย์อธิบายซ้ำครั้งที่สอง”
“พรุ่งนี้ข้าจะบอกอาจารย์จง ให้เขาสอนเร็วขึ้นหน่อย”
เซี่ยเจวี๋ยยิ้มหวาน
ฮิฮิ ท่านแม่ชมว่าข้าฉลาด!
เซี่ยเยี่ยนหลี่เห็นว่าเซี่ยเจวี๋ยไม่ได้มีปัญหาอะไรมากกับอาจารย์จง หัวใจที่ลอยอยู่ก็วางลง
เขาหมุนตัวเตรียมจากไป แต่สายตากลับถูกดึงดูดด้วยกระดานหมากบนโต๊ะเล็ก
บนกระดาน หมากดำหมากขาวสลับซับซ้อน ราวกับสงครามที่ไร้เสียง
หมากดำค่อย ๆ รุกคืบอย่างมั่นคง จัดวางรูปแบบรัดกุมและแยบยล ครอบครองอาณาเขตบนกระดานไปมาก
หมากขาวแม้จะพยายามต่อต้าน แต่ภายใต้การโจมตีอันดุดันของหมากดำ กลับไร้กำลังจะตอบโต้
เซี่ยเยี่ยนหลี่ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่า ฉินจิ่วเวยเป็นฝ่ายถือหมากดำ
ฉินจิ่วเวยเห็นว่าเขากำลังมองกระดานหมาก ดวงตาหงส์งามก็โค้งขึ้นเล็กน้อย “ท่านสวามี จะเล่นหมากสักกระดานหรือไม่”