ดวงตาคู่ของเขาลึกล้ำดุจม่านหมอกดำที่ไม่มีวันสลาย
เกาเสี่ยนมองใบหน้างดงามของนาง หัวใจแทบจะทะลักออกจากอก
นอกจากเสียงหัวใจที่เต้นระทึกจนดังทึมทึม เขาก็ไม่ได้ยินสิ่งใดอีก
เขาไม่อาจควบคุมตนเองไม่ให้ก้าวเข้าใกล้ฉินจิ่วเวย ทว่ามือเท้ากลับเย็นเยียบด้วยความตื่นเต้นประหม่า
เขาไม่รู้ว่าตนกำลังหวาดกลัวสิ่งใด
หรืออาจกลัวที่จะถูกนางชิงชัง หรือกลัวว่าทุกสิ่งตรงหน้าจะถูกเขาทำลายลง……
ไม่สำคัญอีกแล้ว ทุกอย่างล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป……
ตัณหาและความยึดติดในสมองทะลักทลายทุกสิ่ง เขาคิดสิ่งใดไม่ออกอีกเลย
บัดนี้เขาไม่แยแสสิ่งใดแล้ว ปรารถนาเพียงเข้าใกล้นาง ใกล้ชิดนาง……
มองดูเกาเสี่ยนที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว ในหัวของฉินจิ่วเวยพลันปรากฏภาพก่อนที่นางจะสิ้นลมในชาติก่อน
ชาติที่แล้ว เกาเสี่ยนก็ถือจอกสุราพิษก้าวเข้ามาหานางเช่นนี้เช่นกัน
นางไม่ยินยอม คุกเข่าวิงวอน ถามเขาว่านางทำผิดอันใด
เกาเสี่ยนในครั้งนั้นมองลงมาด้วยแววตาหยามเหยียด "เจ้าผิดก็ตรงที่ไม่ควรแย่งชิงกับชิงขุย หากเจ้าไม่ตาย ชิงขุยจะได้เป็นฮองเฮาได้อย่างไร"
น้ำเสียงของเขาเย็นชาเยี่ยงน้ำแข็งในคูหาหนาวยะเยือก