เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
“พวกเราจะไปที่ใดหรือ” ฉินจิ่วเวยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
วันนี้นางถูกเซี่ยเยี่ยนหลี่ปลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ อุ้มนางขึ้นรถม้า ทว่ากลับไม่ยอมบอกอะไรนางเลย
“จะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง” เซี่ยเยี่ยนหลี่ได้ยินจึงตอบ
แต่หลังจากกล่าวจบประโยคนี้ ก็เงียบหายไป
ฉินจิ่วเวยหาได้ใส่ใจเรื่องนี้ไม่
เซี่ยเยี่ยนหลี่ต้องการสร้างความประหลาดใจให้นาง นางย่อมคล้อยตามเขาไป
เพียงแต่นางค่อนข้างกังวลเรื่องอื่น “แล้วเด็ก ๆ ล่ะ”
“เจ้าวางใจเถิด ข้าจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว” เซี่ยเยี่ยนหลี่หัวเราะเบา ๆ “บัดนี้ภายนอกวัดไคหยวนมีทหารองค์รักษ์ ภายในยังมีหน่วยลับนับไม่ถ้วน อย่างไรก็ไม่มีทางเกิดเรื่องได้”
“ข้ายังจงใจทิ้งหน่วยลับติดตามตัวไว้สามสิบคน เด็กหนึ่งคนแบ่งหน่วยลับคุ้มครองสิบคน ไม่มีทางเกิดเรื่อง”
ฉินจิ่วเวย “...”
เจ้านี่ช่างรอบคอบยิ่งนัก
เมื่อรู้ว่าเด็ก ๆ ปลอดภัย ฉินจิ่วเวยก็วางใจ
ท่ามกลางการสั่นไหวของรถม้า นางค่อย ๆ หลับตาลง ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
วัดไคหยวน
“หนานหนาน” เสียงวัยรุ่นไพเราะยิ่งดังขึ้นในพลัน
หนานหนานซึ่งกำลังนั่งยอง ๆ สังเกตดอกไม้เล็ก ๆ อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นทันที เห็นเซี่ยจิงชุนกำลังก้าวใหญ่ ๆ ตรงมาทางนาง