เซี่ยจิงชุนเห็นท่าทางซื่อๆ ของน้องสาม จึงยื่นมือไปขยี้ศีรษะของเขา
“น้องสาม เจ้าฝึกคารวะได้รวดเร็วปานนี้!”
เมื่อเห็นทรงผมที่ท่านแม่เกล้าให้เรียบร้อยถูกเซี่ยจิงชุนขยี้เสียยุ่งเหยิง เซี่ยเจวี๋ยโกรธจนทนไม่ไหว กระโดดขึ้นมาตีเขา
“พี่ใหญ่เลว! ตีพี่! ตีพี่!”
เซี่ยจิ่ง: ……
พี่ใหญ่กับน้องสาม ตอนนี้พวกเจ้าอายุกี่ขวบกันแล้ว?
เด็กทั้งสามเป็นเช่นนี้เสมอ ฉินจิ่วเวยเห็นจนชินตา
นางมองลานด้านหน้าด้วยความพอใจ พยักหน้าเบาๆ แล้วพาเด็กๆ เดินเข้าไปด้วยกัน
วัดไคหยวนจัดให้พวกนางพักที่เรือนขนาดกระทัดรัดหลังหนึ่ง
เด็กสามคนอยู่ห้องเดียวกัน ฉินจิ่วเวยและเซี่ยเยี่ยนหลี่อยู่ห้องหนึ่ง
ห้องฌานสงบเงียบ ไม่ได้วิจิตรหรูหราเท่าจวนโหว แต่ก็สะอาดเรียบร้อย บนผนังยังแขวนภาพวาดภูผาสายน้ำเรียบง่ายสองสามภาพ ดูสง่างามยิ่ง
เกาเสี่ยนไม่ได้พักรวมกับพวกเขา แต่ก็อยู่ไม่ไกลนัก
เมื่อครู่เดินผ่าน ฉินจิ่วเวยรับรู้ได้ชัดเจนถึงแรงกดดันอันหนักอึ้ง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า รอบด้านต้องมีหน่วยลับมากมายคอยอารักขาเกาเสี่ยนอย่างลับๆ
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของนาง
นางเพียงอยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสบายๆ เช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องการให้ผู้ใดมารบกวน
เวลานี้ อีกด้านหนึ่ง
“ฝ่าบาท อาหารกลางวันเตรียมพร้อมแล้ว ให้บ่าวไปเชิญซื่อจื่อเซี่ยและฮูหยินซื่อจื่อมาร่วมด้วยหรือไม่?”