เขาหรุบตาลงมองกางเกงใน
ครานี้มิใช่เพียงแค่มีปฏิกิริยาอีกแล้ว...
เขาควบคุมตนเองไม่ได้เพราะฉินจิ่วเวยอีกครั้งหนึ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ยามรับประทานอาหารเช้า
"คุณชายสะใภ้น้อย รถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
ฉินจิ่วเวยใช้ช้อนกระเบื้องคนโจ๊กข้าวเหนียวกับพุทราจีนในถ้วย นัยน์ตายังคงทอดต่ำ "ข้าทราบแล้ว"
"ท่านแม่ ท่านจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ" เซี่ยเจวี๋ยกระพริบตาถาม
เขาสังเกตว่าวันนี้ท่านแม่ดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย
ของบนศีรษะที่แวววาวระยิบระยับดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้น
ฉินจิ่วเวยพยักหน้า "แม่จะเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วงที่องค์หญิงใหญ่จัดขึ้น"
งานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วง? เซี่ยจิงชุนเลิกคิ้วน้อย ๆ แต่ก็หุบตาลงด้วยความเบื่อหน่ายอย่างรวดเร็ว
งานชุมนุมกวีที่จวนฉีอ๋องครั้งก่อน เขาก็ตามไปแล้ว น่าเบื่อหน่ายสิ้นดี
สู้กินเกี๊ยวซุปไส้ปูเพิ่มอีกสักสองสามลูกเสียดีกว่า
เซี่ยจิ่งขมวดคิ้วแน่น เข้าวังงั้นหรือ
ที่นั่นเกรงว่าจะมีผู้คนเช่นชิวเยวี่ยหลี่อีกมากมาย
เซี่ยจิ่งประเมินระดับความนิยมของบิดาตนเองได้ดี
มีอยู่ช่วงหนึ่ง พี่สาวของเพื่อนร่วมสำนักมักจะฝากจดหมายให้เขาส่งต่อให้บิดา
ภายในล้วนเป็นบทกวีรักที่พวกนางเขียนถึงบิดา
แน่นอนว่าเขาจุดไฟเผาจดหมายเหล่านั้นจนหมดสิ้น ไม่เคยยื่นให้บิดาแม้แต่ฉบับเดียว
เขาพอใจกับชีวิตในตอนนี้ ผู้ใดก็อย่าคิดมาทำลาย
แต่ครั้งนี้ท่านแม่เข้าวังตามลำพัง เหตุใดเขาจึงรู้สึกไม่วางใจขึ้นมาเล่า...
เซี่ยเจวี๋ยหัวเราะร่า "ท่านแม่ ข้าอยากไปด้วย ได้หรือไม่ขอรับ"
"ไม่ได้จ้ะ" ฉินจิ่วเวยคีบเกี๊ยวซุปไส้ปูใส่จานให้เซี่ยเจวี๋ย "เจวี๋ยเกอร์กินข้าวดี ๆ กินเสร็จแล้วไปเรียนหนังสือที่เรือนหน้าจ้ะ"