"หากเจ้ายังไม่เอ่ยปาก ข้าก็จะเรียกคนมาตรวจดู ภายในนั้นเป็นสิ่งใดย่อมรู้ได้เอง"
แววตาของเซี่ยเยี่ยนหลี่เย็นเยียบขึ้นฉับพลัน มองซ่งมัวมัวราวกับมองคนตาย "ส่วนบ่าวอย่างเจ้าที่บังอาจหลอกลวงนาย เมื่อถึงเวลานั้นจุดจบของเจ้า…"
ซ่งมัวมัวเริ่มสั่นเทิ้มขึ้นมาทันใด นางหลับตาลง ในที่สุดก็รู้ว่าวันนี้ไม่อาจปิดบังได้อีกแล้ว
เสียงของนางแผ่วเบาราวเสียงยุงร้อง "คือ…คือยาคุมกำเนิด…"
ทุกคำที่นางเอื้อนเอ่ย สีหน้าของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็เย็นชาลงไปอีกขั้น สุดท้ายก็ราวกับถูกน้ำค้างแข็งปกคลุมจนทั่ว
เดิมทีในใจเขามีเพียงความคาดเดาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้…
ภายในแขนเสื้อ มือทั้งสองข้างของเซี่ยเยี่ยนหลี่กำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
เขาทำหน้าดุดัน หันกายแล้วก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังนอกเรือน
"ท่านซื่อจื่อ!" จื่อจู๋เพิ่งเก็บของจากห้องหนังสือเสร็จ ออกมาก็เห็นแผ่นหลังของเซี่ยเยี่ยนหลี่ที่กำลังจากไปอย่างรีบร้อน
เขารีบเร่งฝีเท้าตามไป ในใจสับสนอย่างยิ่ง
ท่านซื่อจื่อมิใช่ไปเรือนหลักเพื่อพบคุณชายสะใภ้น้อยหรือ ไฉนจึงออกมาเร็วเพียงนี้
ซ่งมัวมัวรู้ว่าตนเองก่อเรื่องใหญ่แล้ว
เมื่อเข้านางก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดให้ฉินจิ่วเวยฟัง
"เขาเอ่ยวาจาสักคำก็ไม่มีแล้วก็จากไปหรือ" ฉินจิ่วเวยขมวดคิ้วถาม
ซ่งมัวมัวพยักหน้า "สีหน้าท่านซื่อจื่อย่ำแย่อย่างถึงที่สุด หมุนกายแล้วก็เดินจากไปทันที"
ฉินจิ่วเวยหลุบตาลง ดูท่าทางแล้วคงโกรธ
แต่เดิมนางคิดว่าเซี่ยเยี่ยนหลี่เองก็มิต้องการให้นางมีบุตร การที่ตนดื่มยาคุมกำเนิดแม้เขาจะรู้ ก็คงไม่ถึงกับมีปฏิกิริยาใหญ่หลวงเพียงนี้
ตอนนี้ดูแล้วเป็นเพราะตนคิดง่ายเกินไป
นางไม่ยอมมีบุตรของเขา นี่ทำให้หัวใจบุรุษของเขาถูกกระทบกระเทือน รู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น