อาหารค่ำของจวนโหวทุกวันจะมีแกะย่างหนึ่งจาน ซึ่งปกติจะวางไว้ตรงหน้านาง
แต่นางไม่เคยกินเลย
ทว่าคืนนี้นางอารมณ์ไม่ดี จึงอยากจับผิด!
เซี่ยจิ่งได้ยินดังนั้น มือที่ถือตะเกียบก็ชะงัก
มิน่าเล่า เขาถึงรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าค่ำคืนนี้มีอะไรผิดปกติ
ที่แท้กลิ่นสาบแกะเหม็นคลุ้งก็หายไป
เซี่ยหว่านหนิงจ้องมองผู้ดูแลแซ่เมิ่งด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงสูงขึ้นทันที
"ก่อนหน้านี้แกะย่างวางตรงหน้าข้าตลอด วันนี้เจ้าทำงานอย่างไร?"
ผู้ดูแลแซ่เมิ่งเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พูดตะกุกตะกักว่า "นี่ นี่คือ..."
พูดอยู่ครึ่งค่อนวันก็พูดไม่จบประโยคเสียที
เซี่ยหว่านหนิงยิ่งโกรธ คว้าถ้วยชาข้างมือเตรียมปาใส่ผู้ดูแล
"ข้าเป็นคนสั่งให้เขาย้ายจานแกะย่างเอง"
เสียงสตรีไพเราะสดใสดังขึ้น เซี่ยหว่านหนิงชะงักมือที่ถือถ้วยชา
นางเบิกตากว้าง น้ำเสียงอดสูงขึ้นไม่ได้
"เป็นเจ้าอีกแล้ว ฉินจิ่วเวย เจ้าชังข้านักใช่ไหม ถึงได้หาเรื่องข้าเช่นนี้!"
ฉินจิ่วเวยมีสีหน้าราบเรียบดั่งผืนน้ำ "ข้ามิได้หาเรื่องเจ้า"
เซี่ยจิ่งนั่งอยู่ข้างเซี่ยหว่านหนิง
กลิ่นสาบของแกะย่างจานนั้น เซี่ยจิ่งต้องได้กลิ่นแน่นอน
และนางถามมาแล้ว เซี่ยหว่านหนิงไม่ชอบกินอาหารจานนี้