สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย
สตรีงามผู้มีคิ้วเรียวเล็ก ดวงตารูปดอกท้องามเฉิดฉาย ผิวขาวดั่งหิมะ ริมฝีปากแดงสด ก้าวย่างอย่างอ่อนช้อยมาทางฝูงชน
นางสวมอาภรณ์แพรสีแดงทับทิม หน้าผากประดับฮว่าเซิ่งแวววาวพร่างพราย ยิ่งขับเน้นประกายตาพร่างพราวของนาง
มวยผมเกล้าเป็นทรงหลิงซวี อวบอูมดั่งเมฆา ข้อมือเรียวสวมกำไลหยกมรกตเขียวขจี
ฉินจิ่วเวยงดงามล้ำเลิศอยู่แล้ว การแต่งองค์เต็มยศเช่นนี้ยิ่งขับเน้นความงามของนางให้เปล่งประกายอย่างเต็มที่
สายตาของนางกวาดผ่านผู้คนอย่างแผ่วเบา
มีสตรีสูงศักดิ์หลายนางถูกสายตาเช่นนั้นของนางมอง ก็พลันหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
นางช่างงดงามยิ่งนัก ต่อให้เป็นสตรี หากถูกนางมองเช่นนี้สักครั้ง ก็อดใจไม่ไหวเช่นกัน
ไม่ต้องกล่าวถึงบุรุษชั้นต่ำพวกนั้นเลย…
ฉินจิ่วเวยสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คน หลากหลายทั้งชื่นชม ริษยา หรืออิจฉา
นางคลี่ยิ้มบาง รู้อยู่แต่แรกว่าวันนี้จะเป็นเช่นนี้ จึงตั้งใจแต่งองค์ประดับประดาอย่างดีเป็นพิเศษในวันนี้
ในฐานะภรรยาของเซี่ยเยี่ยนหลี่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดล้วนสะดุดตา สู้แต่งองค์ให้งดงามเสียหน่อยก็แล้วกัน
ให้คนบางคนละทิ้งความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายที่มิควรมีไปเสียเร็วๆ
เซี่ยจิ่งหันมามองท่านแม่ด้วยท่าทางทะนงตนและสุขใจเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก
ท่านแม่ช่างเถิด บางครั้งก็ยังทำตัวราวกับเด็กน้อย
ไม่ใช่สิ ดูเหมือนว่าเขาต่างหากที่เป็นเด็ก…