เซี่ยเยี่ยนหลี่หัวเราะเสียงต่ำ
ฉินจิ่วเวยสบดวงตาลึกล้ำของเขา หัวใจก็เต้นระรัวอย่างไม่รู้ตัว
สายตาของเขาร้อนแรงเกินไป ทำให้นางไม่อาจต้านทานได้
“ฮูหยิน…” เขาเรียกแผ่ว เสียงเจือเสน่ห์ล่อลวง
ไม่ทันนางตอบสนอง ริมฝีปากบางของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็กดครอบลงมาเสียแล้ว
จูบนี้ทั้งอ่อนโยนและยืดเยื้อ พร้อมกลิ่นอายสดชื่นเฉพาะตัวของเขา
ฉินจิ่วเวยหลับตาลง สองมือโอบรอบลำคอของเขาโดยไม่รู้ตัว
บัดนี้ มือใหญ่คู่ที่เดิมวางอยู่ที่เอวของฉินจิ่วเวยเริ่มลูบไล้แผ่วเบาผ่านชั้นเสื้อผ้า
ร่างนางสั่นสะท้าน ครางแผ่วเบา
“อือ…” ฉินจิ่วเวยถูกเขาจูบเสียจนหายใจไม่ทัน
จูบของเซี่ยเยี่ยนหลี่ล้ำลึกยิ่งขึ้น นางรู้สึกเพียงร่างกายอ่อนระทวย ทั้งร่างซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา
รถม้าเกิดสั่นกระตุกขึ้น โชคดีที่ฉินจิ่วเวยได้สติกลับคืนมา
ท่านี้ทำให้นางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางกายของเซี่ยเยี่ยนหลี่อย่างชัดเจน
นางยื่นมือออกทันที กดที่ไหล่ของเขา ทั้งสองแยกออกจากกันเป็นช่วงหนึ่ง
ฉินจิ่วเวยหอบหายใจแรง “อย่า อย่าที่นี่…”
“เหตุใดจึงอยู่ที่นี่ไม่ได้?” เซี่ยเยี่ยนหลี่เงยหน้าขึ้นเนิบนาบ ลมหายใจหอบเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามผิวหนังของนาง เจือความยั่วยวนและกดทับ
“ฮูหยิน ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก”
เขากระซิบข้างหูนาง เสียงแหบพร่า
ฉินจิ่วเวยเพิ่งรู้ตัวภายหลัง