อาหารในจวนฉีอ๋องนั้นเลิศรสนัก โจ๊กไก่บดถ้วยนี้ดื่มแล้วชุ่มคอเหลือเกิน
ฉินจิ่วเวยดื่มโจ๊กถ้วยนั้นหมดอย่างรวดเร็ว
บัดนี้นางก็อิ่มหนำแล้ว จึงวางตะเกียบในมือลง
ฉินจิ่วเวยนั้นมักจะหยุดใช้ตะเกียบเมื่ออิ่มได้เจ็ดส่วน
นางนั่งอยู่อย่างสงบข้างๆ ฟังเกาเสี่ยนและเซี่ยเยี่ยนหลี่สนทนากัน
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ร่างกายนางก็เกิดความรู้สึกผิดปกติขึ้น
มีไอร้อนสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากท้องน้อยไม่ขาดสาย ลามมาจนถึงปลายลิ้นก็เริ่มแห้งผากเล็กน้อย
ตอนแรกฉินจิ่วเวยคิดว่าเป็นเพราะกระหายน้ำ จึงดื่มชาติดต่อกันหลายถ้วย
แต่กลับไม่ช่วยบรรเทาเลยแม้แต่น้อย ใจกลับยิ่งร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีเปลวไฟกำลังลุกโชน
พร้อมกันนั้น ศีรษะนางก็เริ่มมึนงง ทุกสิ่งในสายตาล้วนเริ่มเลือนรางลง
นางยกแขนขึ้นเท้าที่หน้าผาก ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ขนตาสั่นไหวเบาๆ ดั่งปีกผีเสื้อ
"เป็นอะไร" เซี่ยเยี่ยนหลี่สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง จึงเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากนาง
เซี่ยจิงชุนเองก็ถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านแม่เป็นอะไรหรือ"
เซี่ยเยี่ยนหลี่ขมวดคิ้วแน่น "คงเป็นไข้"
"เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือ" เกาเสี่ยนหันไปมอง
ยามนั้น ฉินจิ่วเวยที่หรี่ตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย หางตาระเรื่อแดง ในดวงตางามนั้นมีประกายน้ำใสคลออยู่
ผิวแก้มขาวนวลก็ระบายด้วยสีชาดชั้นหนึ่ง ดั่งดอกท้อที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ งามหยาดเยิ้ม
เกาเสี่ยนพลันใจลอยไปชั่วขณะ ถึงกับลืมละสายตาไปชั่วครู่
กระทั่งเสียงของเซี่ยเยี่ยนหลี่ดังขึ้นข้างหู สติของเขาจึงหวนคืนมาโดยพลัน