คนทั้งสองจูบกันใต้แสงจันทร์ ลมหายใจพันเกี่ยวประสานเป็นหนึ่ง
ฉินจิ่วเวยส่งเสียงครางแผ่วเบาเมื่อถูกจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ทว่ากลับตอบสนองอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวกำยื้อชายเสื้อของเซี่ยเยี่ยนหลี่ไว้แน่น
ชั่วขณะที่ริมฝีปากทั้งสองบรรจบประสาน เซี่ยเยี่ยนหลี่รู้สึกเพียงหนังศีรษะชาไปหมด เขาสูดดื่มกลิ่นอายของนางราวกับคลั่ง
ฉินจิ่วเวยนั่งอยู่ในอ้อมอก ลมหายใจถูกเขาแย่งชิงไปจนหมด ทำได้เพียงโอบเกี่ยวลำคอเขา พลางรับจูบอันดุดันของเขา
ทันใดนั้น รถม้าที่วิ่งเร็วพลันหยุดชะงัก เสียงสารถีดังมาจากด้านนอก
"ซื่อจื่อ ถึงโรงหมอแล้วขอรับ"
บรรยากาศอันหวานเยิ้มในรถม้าถูกขัดจังหวะฉับพลัน ดวงตาสีดำขลับของเซี่ยเยี่ยนหลี่ตวัดมองขึ้นทันใด ในแววตาล้ำลึกดุจห้วงเหว บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวราคะ
"กลับจวนโหว" น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งไออุ่นดังออกไป
สารถีชะงักงัน คุณชายสะใภ้น้อยมิใช่ไม่สบายหรือ? ไม่ต้องให้หมอดูหรือ?
แต่เขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง หันหัวรถม้าวิ่งตรงไปยังจวนโหว
ภายในรถม้า ฉินจิ่วเวยไม่พอใจอยู่บ้างที่เขาผละออกกะทันหัน ครางเสียงแผ่วในลำคอ
เซี่ยเยี่ยนหลี่หัวเราะในลำคอ จับศีรษะนางกดลงจูบอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง ประกบริมฝีปากเสียดสีดูดดื่ม ไม่ยอมปล่อยให้มีช่องว่างแม้แต่น้อย