เซี่ยจิ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สวมชุดคลุมแพรสีเขียวคราม
เรือนผมสีดำขลับถูกรวบไว้ด้วยแพรแถบเรียบง่าย ร่างเล็กฉายแววสุขุมเกินวัย
เขามองหน้ากระดาษหนาเบื้องหน้า นึกถึงสัญญาที่ฉินจิ่วเวยให้ไว้ และนึกถึงภาพเมื่อได้กลับเข้าเรียนอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง
ยามเย็น
"ท่านแม่!" เสียงกระฉับกระเฉงของเซี่ยจิงชุนดังมาแต่ด้านนอก
ฉินจิ่วเวยกำลังจิบชาอยู่ในเรือน เพิ่งวางถ้วยชาลงก็เห็นอีกฝ่ายก้าวฉับๆ เข้ามา
นางหัวเราะเบาๆ "วันนี้เหตุใดกลับมาสายเช่นนี้ กำลังจะไปเรือนใหญ่เพื่อรับมื้อค่ำอยู่พอดี"
ปกติเซี่ยจิงชุนจะกลับจากลานฝึกยุทธ์ตอนยามซวี แต่วันนี้กลับมาตอนยามซวีสามเค่อ
"ลูกจำเรื่องที่ท่านแม่กำชับไว้ได้ ก็เลยฝึกต่ออีกหน่อยเมื่อค่ำนี้"
เซี่ยจิงชุนเกาศีรษะ เอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย
นี่เป็นเรื่องแรกที่ท่านแม่มอบหมายให้เขา เขาย่อมต้องทำอย่างสุดความสามารถ!
"เจ้าเด็กคนนี้" ฉินจิ่วเวยได้แต่ส่ายหน้าระอา ก่อนเหลือบเห็นหยาดเหงื่อบนหน้าผากเขา จึงสั่งว่า "เสี่ยวเหอ รีบเอาผ้าเช็ดหน้ามา"
เซี่ยจิงชุนรับผ้าที่เสี่ยวเหอยื่นให้มาเช็ดหน้าผาก มุมปากยังคงยกยิ้มไม่หุบ