ฮูหยินโหวเห็นสีหน้าของฉินจิ่วเวยก็ยกคางขึ้นอย่างพึงพอใจยิ่ง
ไม่คิดว่าฉินจิ่วเวยจะสนิทสนมกับพี่สาวนางถึงเพียงนี้
ฉินฉางไจ้ผู้นี้ไม่เพียงไร้ความโปรดปราน บัดนี้ยังถูกเสียนเฟยหมายหัว
ต่อไปภายหน้าในวังหลวงไม่รู้ว่าจะทุกข์ยากสักเพียงใด
ข่าวเช่นนี้หลังจากนี้มีแต่จะมากขึ้นไม่มีน้อยลง นางจะบอกให้ฉินจิ่วเวยรู้ทั้งหมด ให้อีกฝ่ายทุกข์ใจอย่างแสนสาหัส!
ฮูหยินโหวคิดถึงตรงนี้ มองดูกับข้าวตรงหน้า กลับรู้สึกเจริญอาหารขึ้นไม่น้อย
ยามดึกสงัด
"ซื่อจื่อ ท่านกลับมาแล้ว"
จื่อจู๋ยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
เซี่ยเยี่ยนหลี่พยักหน้า "วันนี้ในจวนมีเรื่องใดหรือไม่"
ขนตายาวของเขาทอดเงาจางๆ บนเปลือกตาล่าง หว่างคิ้วแฝงความอ่อนล้าอยู่ส่วนหนึ่ง
หลังจากอำเภอเมิ่งประสบอุทกภัย เขามิได้รีบรุดไปอำเภอเมิ่ง แต่กลับอยู่เป็นเพื่อนฉินจิ่วเวยกลับเยี่ยมตระกูล
การบรรเทาทุกข์น้ำท่วมเป็นงานใหญ่น้ำมันเยิ้มมาโดยตลอด มีหนทางให้เบียดบังหาผลประโยชน์ไม่น้อย
ข้าวของบรรเทาทุกข์จะถึงมือผู้ประสบภัยทันการณ์หรือไม่ เกี่ยวพันกับชีวิตนับแสนนับล้าน
มีเพียงเขากำกับดูแลด้วยตนเองเขาจึงวางใจ
ฉะนั้นสองวันนี้จึงยุ่งอยู่กับกิจการบรรเทาทุกข์อำเภอเมิ่ง กลับมาก็ยามค่ำไปบ้าง
หากเป็นเมื่อก่อนเขาอาจไปพักที่ห้องหนังสือโดยตรง
แต่นึกถึงเรื่องราวต่างๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาก็ตระหนักว่าความใส่ใจและความเอาใจใส่ที่มีต่อบุตรทั้งสามนั้นน้อยเกินไปจริงๆ