เซี่ยจิ่งเป็นบุตรที่อ่อนโยนและหนักแน่นที่สุดในบรรดาบุตรทั้งสามของเขา
แต่เขากลับรู้สึกว่าเด็กคนนี้ภายในใจมีความคิดเป็นของตัวเองอย่างยิ่ง ลึกซึ้งจนมองไม่ทะลุ
แล้วตอนนี้ ฉินจิ่วเวยกลับสนิทสนมกับเซี่ยจิ่งแล้วหรือ?
เขาเพียงไม่ได้กลับไปกินข้าวเย็นสองคืนเท่านั้น...
ใบบหน้าหล่อเหลาคมคายของเซี่ยเยี่ยนหลี่ปรากฏแววฉงน
เขากลับถึงห้องหนังสือแล้ว เรียกจื่อจู๋เข้ามาพบ
"สองวันนี้เกิดอันใดขึ้นบ้าง? เจ้าจงบอกมาตามจริง"
จื่อจู๋งุนงงยิ่ง "ซื่อจื่อ ท่านหมายความว่าอย่างไร? สองวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นขอรับ?"
เซี่ยเยี่ยนหลี่กวาดตามองจื่อจู๋อย่างเย็นชา
เจ้าพวกไร้ประโยชน์
เขาขมวดคิ้ว "เช่นนั้นข้าจะถามให้ชัดเจนขึ้น ครู่นี้คุณชายสะใภ้น้อยทำอันใดบ้าง?"
จื่อจู๋ครุ่นคิดแล้วรายงานอย่างละเอียด
"เมื่อวานคุณชายสะใภ้น้อยให้คนส่งจดหมายไปที่สำนักศึกษาอู๋ถง จัดการให้คุณชายจิ่งเข้าเรียนใหม่"
"วันนี้คุณชายจิ่งก็ไปสำนักศึกษาอู๋ถง ตกเย็นคุณชายสะใภ้น้อยยังไปรับคุณชายจิ่งกลับมาด้วยตนเอง"
เซี่ยเยี่ยนหลี่ขมวดคิ้วแน่น "เพียงเท่านี้?"
จื่อจู๋ผงกศีรษะ "สองวันนี้ก็มีเพียงเรื่องเหล่านี้"
เซี่ยเยี่ยนหลี่หมุนแหวนหยกที่นิ้ว หลับตาลงครุ่นคิด
เย็นวันรุ่งขึ้น
"คุณชายสะใภ้น้อย รถม้าพร้อมแล้ว"