เซี่ยจิงชุนมองชัดแล้ว ดวงตาพลันเบิกกว้าง
เขาไม่ได้ดูผิดไปกระมัง น้องชายรองกลับลงมือชกคน!
ก่อนหน้านี้ ในสายตาเขา น้องชายรองเป็นผู้ที่มีมารยาท อ่อนน้อมถ่อมตน ยิ้มแย้มเงียบสงบเสมอ
เขาเพิ่งเคยเห็นน้องชายรองเช่นนี้เป็นครั้งแรก...
เซี่ยจิ่งนึกถึงเรื่องที่หลี่หยวนเคยก่อไว้ก่อนหน้านี้ ฝีเท้าที่กระทืบยิ่งออกแรงหนักขึ้นเรื่อยๆ
แววตาที่เคยอ่อนโยนสุขุมในยามปกติ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายเย็นเยียบที่กระหายเลือด
ท้ายที่สุด แม้เซี่ยจิงชุนจะหยุดมือแล้ว เซี่ยจิ่งก็ยังคงเตะอย่างแรงต่อไป
เซี่ยจิงชุนยืนตกตะลึงอยู่ข้างๆ
คิดไม่ถึงว่าจะมีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ไม่น้อย...
ไม่แน่ว่าอาจเป็นอัจฉริยะผู้เจนจบทั้งบุ๋นและบู๊ก็เป็นได้!
รถม้าของฉินจิ่วเวยจอดอยู่ด้านนอกสำนักศึกษาอู๋ถง
รออยู่สักพักก็ไม่เห็นพวกเขากลับมา กำลังจะเลิกม่านมองออกไปด้านนอก
บัดนั้นเอง จู่ๆ รถม้าก็สั่นไหวเล็กน้อย ร่างเล็กสองร่างพุ่งตัวเข้ามาด้านใน
ฉินจิ่วเวยเพ่งมองดู แน่นอนว่าเป็นเด็กสองคน
ทันทีที่เซี่ยจิ่งขึ้นรถม้า สายตาของฉินจิ่วเวยก็จับจ้องไปที่ร่างของเขา เริ่มตรวจดู
เห็นว่าบนร่างของเขาไม่มีคราบเลือดหรือบาดแผล เสื้อคลุมสีขาวจันทร์ก็ไม่มีรอยเปื้อนเปรอะ
จากนั้น แววตาของฉินจิ่วเวยก็ตกลงบนหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อของเซี่ยจิ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
"เหตุใดจึงมีเหงื่อมากถึงเพียงนี้?"
เซี่ยจิ่งยังไม่ทันพูด เซี่ยจิงชุนที่อยู่ข้างๆ กลับตื่นเต้นขึ้นมาเสียก่อน