ดวงตาของฉินจิ่วเวยหดเกร็งขึ้นฉับพลัน นางมองเห็นลูกธนูพุ่งตรงมาที่ตนเองอย่างช่วยไม่ได้
เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งนัก อากาศราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น
สีหน้าของเซี่ยเยี่ยนหลี่เปลี่ยนไปฉับพลัน ในยามวิกฤตชีวิตนี้ เขาพุ่งตัวเข้าไปเบื้องหน้าทันที ดึงฉินจิ่วเวยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
อย่างไรก็ตาม ลูกธนูนั้นว่องไวและดุดันเกินไป
แม้เซี่ยเยี่ยนหลี่จะตอบสนองได้รวดเร็วทันใจ แต่ก็ยังสร้างบาดแผลไว้บนไหล่ของฉินจิ่วเวย
ชั่วพริบตาโลหิตก็ไหลทะลักดั่งน้ำพุ เปรอะเปื้อนอาภรณ์บางเบาของฉินจิ่วเวยจนแดงฉาน
คิ้วงามของฉินจิ่วเวยขมวดเข้าหากันทันใด ใบหน้าซีดขาวดุจกระดาษ เหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาเต็มหน้าผาก
เซี่ยเยี่ยนหลี่รูม่านตาหดเกร็ง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดกระตุก โอบรัดฉินจิ่วเวยแนบแน่นในอ้อมกอด
เขาตรวจดูนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าโดยละเอียด เมื่อพบว่าลูกธนูไม่ถูกจุดสำคัญถึงแก่ชีวิต จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ทว่าคิ้วก็ยังคงขมวดแน่น ในแววตามีทั้งความกังวลและความอาทรเต็มเปี่ยม
ผู้คนโดยรอบก็แตกตื่นอลหม่านในพริบตา พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยรีบเก็บข้าวของหนีเอาตัวรอด
คนของจวนโหวก็เข้าล้อมพวกเขาไว้ทันที สายตาระแวดระวังมองไปรอบทิศเพื่อค้นหามือสังหาร
ดวงตาหงส์เรียวยาวของเซี่ยเยี่ยนหลี่หรี่ลงเพียงน้อยนิด เพียงเสี้ยวอึดใจก็ทราบทิศทาง
วินาทีต่อมา เขาล้วงอาวุธลับออกจากแขนเสื้อโดยตรง
สะบัดข้อมือเล็กน้อย อาวุธลับก็พุ่งไปยังหน้าต่างชั้นสองดุจธนูหลุดจากสาย
อาวุธลับแหวกอากาศดังซ่าเบาๆ