เซี่ยเยี่ยนหลี่รินชาเย็นให้ตนเองดื่มหนึ่งถ้วย
ชาเย็นไหลลงคอ ดับความร้อนรุ่มในใจลงได้บ้างเล็กน้อย
ทว่ายังไม่เพียงพอ...
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ ดื่มชาเย็นไปถ้วยแล้วถ้วยเล่าอย่างเงียบงัน...
กระทั่งจิตใจสงบราบคาบอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาจึงกลับไปยังเตียงนอน
——
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อเซี่ยเยี่ยนหลี่ก้าวเข้าสู่เรือนใหญ่ ฉินจิ่วเวยกำลังพาเด็กๆ รับประทานอาหารอยู่
เซี่ยจิงชุนเห็นเขา แววตาฉายแววประหลาดใจ
"ท่านพ่อ เมื่อคืนนอนไม่สบายหรือขอรับ"
ก่อนหน้านี้ผู้เป็นบิดาเย็นชาดุจเซียนบนสวรรค์เสมอมา
พึ่งเคยเห็นเขามีสภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก
ฉินจิ่วเวยก็เงยหน้ามองเขาเช่นกัน
เซี่ยเยี่ยนหลี่สวมชุดยาวสีจันทร์ขาว รูปร่างสูงโปร่งดุจต้นสน ทว่าบนใบหน้างดงามนั้น ใต้ตากลับมีรอยคล้ำจางๆ วงหนึ่ง
คิ้วคมขมวดเล็กน้อย ดวงตาล้ำลึกแฝงความเหนื่อยล้า
ท่วงท่ายังคงเย็นชาราวเซียนเช่นเคย แต่สัมผัสได้ชัดว่า เมื่อคืนเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ
อันที่จริงฉินจิ่วเวยมิได้ใส่ใจ
แต่ในฐานะภรรยา นางจำต้องแสดงความห่วงใยตามมารยาท
นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เหตุใดท่านสวามีจึงนอนไม่หลับเล่า เป็นเพราะสิ่งใดหรือ"
เพราะเจ้า...
เซี่ยเยี่ยนหลี่เม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป