ท่านยายทวดเซี่ยยิ้มอย่างเมตตา “เจ้าเป็นภรรยาของเยี่ยนหลี่ พวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวเดียวกันไม่พูดสองเสียง เงินห้าร้อยตำลึงนี้ถือเป็นค่าขนมของเจ้าแล้วกัน”
ฉินจิ่วเวยเห็นนางกล่าวเช่นนี้แล้ว ก็มิได้ปฏิเสธอีก
ลุกขึ้นโค้งคำนับ “หลานสะใภ้ขอบคุณท่านยายที่เมตตา”
เซี่ยหว่านหนิงเม้มปาก ใช้ตะเกียบจิ้มข้าวในถ้วยอย่างแรง ในใจเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
ชิ ใครจะอยู่ครอบครัวเดียวกับนาง? เป็นแค่บุตรอนุคนหนึ่ง นางคู่ควรแล้วหรือ?
ฉินจิ่วเวยหญิงต่ำช้าอย่าเพิ่งดีใจนัก จะต้องถูกไล่ตะเพิดออกจากจวนเป็นแน่!
ยามรับประทานอาหาร เด็กทั้งสามนั่งอยู่ข้างกายฉินจิ่วเวย
เซี่ยจิงชุนเหนื่อยจากการฝึกวิชาช่วงบ่าย ยามนี้หิวยิ่งนัก คว้าขาไก่ชิ้นใหญ่แทะอย่างเอร็ดอร่อย
เซี่ยเจวี๋ยก็ไม่ยอมน้อยหน้า ในมือถือขาไก่ชิ้นเล็ก
เห็นเด็กทั้งสองกำลังทานข้าว ฉินจิ่วเวยจึงวางใจ
นางละสายตามาที่เซี่ยจิ่ง คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เด็กคนนี้ให้ความสำคัญกับมารยาทบนโต๊ะอาหารยิ่งนัก แต่กลับไม่ค่อยใช้ตะเกียบ
ข้าวในถ้วยก็แทบไม่พร่อง
อาหารค่ำของจวนโหว มีทั้งเนื้อและผักรวมสิบสองอย่าง พร้อมน้ำซุปอีกสองอย่าง
กลับไม่มีสักอย่างที่เขาชอบหรือ?
ฉินจิ่วเวยสังเกตอย่างพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก็พลันพบว่าเซี่ยจิ่งดูเหมือนกำลังกลั้นหายใจ…
นางละสายตาไปที่จานเนื้อแพะตรงหน้าเซี่ยจิ่ง
หรือว่าจะเป็นเพราะเซี่ยจิ่งรังเกียจกลิ่นสาบแกะ?
ดูเหมือนว่า ในจวนนี้ไม่มีใครเคยเอ่ยถึงเลย
——
เซี่ยเยี่ยนหลี่จัดการงานราชเสร็จกลับมาถึงจวน ก็เป็นยามดึกแล้ว
เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอ เขาจำใจต้องนอนร่วมกับฉินจิ่วเวย
แต่คืนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด