ฮูหยินโหวดึงมือชิวเยวี่ยหลีมาวางบนฝ่ามือ ลูบเบา ๆ
“เยวี่ยหลี เจ้างามพร้อมทั้งรูปโฉมและพรสวรรค์ หากเจ้ากล้าลงมือ ย่อมครองใจพี่เยี่ยนหลี่ของเจ้าได้แน่”
ปลายหูชิวเยวี่ยหลีแดงซ่าน นางพยักหน้าน้อย ๆ “ท่านอา ข้าเข้าใจแล้ว”
ยามพลบค่ำ
“แน่ใจหรือว่าซื่อจื่อเซี่ยจะผ่านทางนี้” ชิวเยวี่ยหลีเอ่ยถาม
ซานฉินพยักหน้า “บ่าวสาวสืบถามมาแล้ว นี่คือทางจำเป็นกลับเรือนชิงหลานของซื่อจื่อเซี่ย ไม่มีทางผิดพลาด”
ชิวเยวี่ยหลีเม้มริมฝีปาก ปลดผ้าคลุมออก เผยชุดระบำข้างใน
ชุดระบำสีขาวดุจหิมะแรกไร้ธุลี การตัดเย็บประณีตยิ่งนัก โอบรับเรือนร่างเพรียวบางอย่างเหมาะเจาะ
คอเสื้อโค้งมนสง่างาม เผยให้เห็นลำคอและกระดูกไหปลาร้าเรียวงามของนาง
ผมดกดำสยายดุจหมึกตกลงบนแผ่นหลัง คาดเพียงปิ่นหยกขาวแกะสลักดอกเหมยไว้หนึ่งอัน เส้นผมบางส่วนปรกลงข้างลำคอขาวนวล ยิ่งขับผิวพรรณให้ดั่งเนยแข็ง
ชิวเยวี่ยหลีจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น ตอนอยู่หลินโจว แม้นางจะอาศัยเขากิน แต่ก็เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์
ไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้ คือสวมชุดระบำร่ายรำให้บุรุษชมกลางที่สาธารณะมาก่อน
แต่หากจะได้สิ่งที่ต้องการ ก็ต้องใจเด็ดยอมเสียสละ ต้องกล้าได้กล้าเสี่ยง
ชิวเยวี่ยหลีนึกถึงท่วงท่าดั่งเซียนของเซี่ยเยี่ยนหลี่ ปลายหูแดงระเรื่อ ในใจพลันเกิดความกล้าขึ้นมา
ขอเพียงได้ครอบครองเขา นางยอมทำทุกสิ่ง
ขณะนี้ฟ้าค่อย ๆ มืดลง ชิวเยวี่ยหลีหันไปทางซานฉิน “เริ่มเถิด”
ซานฉินพยักหน้า หยิบขลุ่ยยาวออกจากแขนเสื้อ
เสียงขลุ่ยดังขึ้น ชิวเยวี่ยหลีพลิ้วแขนเสื้อยาวตามจังหวะ