เซี่ยเยี่ยนหลี่ประสานมือคารวะฉีอ๋องเล็กน้อย “คารวะท่านอ๋อง”
ฉีอ๋องยิ้มจาง “ระหว่างเจ้ากับข้าไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองมากมาย เช่นนั้นช่างห่างเหินเกินไป”
เขาตบไหล่เซี่ยเยี่ยนหลี่ “ไป นานแล้วไม่ได้พบกัน ตามข้าไปเรือนหลัก เราจะได้สนทนากันอย่างละเอียด อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย”
เซี่ยเยี่ยนหลี่พยักหน้า “เกรงใจสู้คล้อยตาม”
เกาชูอวี้เห็นพวกเขากำลังจะไป จึงกล่าวขึ้นทันที “ท่านพ่อ ท่านจะพูดอะไรกัน ข้าเองก็อยากฟัง!”
ฉีอ๋องขึงตาใสนาง “เด็กคนนี้ เหตุใดไร้มรรยาทเช่นนี้”
“ช่างเถิด ๆ ข้ากับเซี่ยซื่อจื่อก็เพียงสนทนาเรื่อยเปื่อย เจ้าอยากมาก็มาเถิด”
เกาชูอวี้ยินดีเดินตามไปเบื้องหลัง แต่เมื่อชายตาเห็นฉินจิ่วเวยที่ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าก็พลันเย็นชาลงทันใด
ส่งเสียงเยาะเย้ยใส่นางแล้วก้าวเท้าเร่งฝีเท้าไปสองสามก้าว ไม่ปรารถนาอยู่ใกล้ชิด
ฉินจิ่วเวยหาได้สังเกตว่าตนถูกต่อต้านอีกครั้งแต่อย่างใด เวลานี้ในใจของนางอดมิได้ที่จะมีความหวั่นวิตกเล็กน้อย
รายละเอียดที่แน่ชัดของเหตุการณ์ลอบสังหารฉีอ๋องในชาตาก่อนนั้นนางไม่รู้
ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าฉีอ๋องจะลงมือเมื่อใด วิธีการที่ใช้ในชาตินี้จะแตกต่างจากชาตาก่อนหรือไม่
แต่ตอนนี้ก็ไม่มีหนทางอื่นที่ดีกว่า ได้แต่แก้เกมตามสถานการณ์
คนทั้งหลายจากไป หน้าจวนฉีอ๋องก็เงียบสงัดลงในชั่วพริบตา
ผู้คนจำนวนมากที่มาร่วมงานชุมนุมกวีในวันนี้ ล้วนต้องการประจบฉีอ๋อง
ด้วยเพราะฉีอ๋องเป็นพระปิตุลาแท้ ๆ เพียงองค์เดียวของฮ่องเต้ ฐานะสูงศักดิ์ และยังได้รับการทรงโปรด
แต่ในสายตาฉีอ๋องมีเพียงเซี่ยซื่อจื่อ หาได้เห็นผู้ใดเลย พวกเขาแม้จะอยากประจบก็ยังไร้หนทาง