"เช่นนั้นก็ตามนี้เถิด" ฮูหยินโหวเม้มริมฝีปากแน่น "ข้าจะลงโทษนางด้วยการกักบริเวณสามเดือน ไปคัดลอกคัมภีร์ในห้องพระ สำนึกผิด นี่ก็เป็นการลงโทษที่ไม่เบา นางจะต้องสำนึกผิดเป็นแน่ ต่อไปจะต้องไม่กล้าทำเช่นนี้อีก"
"ไม่ใช่" เซี่ยฉงจือกลับไม่ยอมรับ "กักบริเวณคัดลอกคัมภีร์? นี่จะพออะไร? คนอย่างนาง สันดานก็เป็นเช่นนี้ เปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอก!"
ฮูหยินโหวเห็นเซี่ยฉงจือเด็ดเดี่ยวเช่นนั้น ในใจก็ลำบากใจอยู่บ้าง
นางรู้จักอารมณ์ของเซี่ยฉงจือดี เมื่อเขาปักใจเชื่อสิ่งใดแล้ว ก็ยากจะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ
แต่ชิวเยวี่ยหลีนั้นเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของนางเอง นางจะขับไล่นางไปเช่นนี้ได้อย่างไร?
นางยังหวังว่าชิวเยวี่ยหลีจะได้แต่งงานกับตระกูลสูงศักดิ์ จะได้เสริมสร้างอำนาจของตระกูลมารดาตนในเมืองหลวงต่อไป
"เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ขอให้ข้าได้พิจารณาไตร่ตรองอีกสักหน่อย" ฮูหยินโหวเอ่ยอย่างจนใจ พยายามถ่วงเวลา
เซี่ยฉงจือกลับไม่ยอมผ่อนปรน "ท่านแม่ หากท่านไม่ขับไล่นางไป เช่นนั้นข้าก็จะพาหลิวเอ๋อและลูกจากไป!"
"อย่างไรเสียก็มีนางไม่มีข้า มีข้าไม่มีนาง!"