ฉินจิ่วเวยพยักหน้า "ทราบแล้ว"
เมื่อเซี่ยเยี่ยนหลี่ไม่อยู่ ฉินจิ่วเวยจึงพาลูกทั้งสามไปร่วมมื้อค่ำที่เรือนหลักด้วยตนเอง
ระยะนี้ ทุกค่ำคืนชิวเยวี่ยหลีจะลงมือทำอาหารอย่างน้อยหนึ่งอย่างด้วยตนเอง เพื่ออวดฝีมือ
"วันนี้ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานนี้เป็นฝีมือของข้าเอง เป็นกับข้าวง่ายๆ หวังว่าท่านยายทวดจะโปรด"
ชิวเยวี่ยหลียิ้ม แม้ปากจะเอ่ยกับท่านยายทวด แต่สายตากลับคอยชำเลืองมองเซี่ยฉงจืออยู่บ่อยครั้ง
เซี่ยฉงจือฟังแล้ว สายตาจึงทอดลงยังซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเบื้องหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาคีบชิ้นหนึ่งใส่ปาก ผงกศีรษะเล็กน้อย เอ่ยชมว่า "ซี่โครงนี่ทำได้ดีทีเดียว กรอบนอกนุ่มใน"
แต่ถึงจะชมซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน กลับมิได้เงยหน้ามองชิวเยวี่ยหลีแม้แต่น้อย
ประหนึ่งรู้สึกว่าอาหารอร่อยเท่านั้น ชิวเยวี่ยหลีเห็นดังนั้น รอยยิ้มที่มุมปากพลันแข็งค้าง
จากนั้น เซี่ยฉงจือหันไปทางสวีหลิวเอ๋อร์ข้างกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เขาคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งใส่ชามนาง เอ่ยเสียงนุ่มว่า "หลิวเอ๋อ เจ้าลองชิมดู กับข้าวจานนี้รสชาติดีทีเดียว"