“หลิวเอ๋อ เรื่องในวันนี้ ข้าสามารถปิดบังเจ้าได้ แต่ข้าไม่ต้องการ เจ้าคือสตรีเพียงผู้เดียวที่ข้ารัก ระหว่างเราไม่อาจมีความลับหรือสิ่งปิดบังใด ๆ”
เซี่ยฉงจือจ้องมองนางเขม็ง พูดย้ำอีกครั้ง “หลิวเอ๋อ ในโลกนี้ ผู้ที่เจ้าพึ่งพาได้ มีเพียงข้าเท่านั้น”
“นอกจากข้า ผู้อื่นล้วนเชื่อถือไม่ได้ พวกเขาจะทำร้ายเจ้า หลอกลวงเจ้า ปิดบังเจ้า แต่ข้าจะไม่ทำ ข้ารักเจ้าอย่างแท้จริง เราจะอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์”
สวีหลิวเอ๋อร์มองแววตาเปี่ยมรักของเขา
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจหาได้ซาบซึ้งไม่ กลับมีแต่ความหวาดกลัวไร้ขอบเขต
ความรู้สึกประหลาดคืบคลานไปตามกระดูกสันหลังทีละน้อย ราวกับงูพิษที่รัดพันนางแน่นหนา สวีหลิวเอ๋อร์มือเท้าเย็นเฉียบ
เรือนชิงหลาน
“ท่านแม่ ดูนี่ขอรับ” เซี่ยเจวี๋ยถือลูกบอลขนเล็ก ๆ ไว้ในมือ อวดให้ฉินจิ่วเวยดู “นี่คือก้อนขนที่ข้าปั้นจากขนที่เสี่ยวไป๋ผลัดทิ้งขอรับ”
เขาเชิดคางเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ข้าเก่งมากใช่หรือไม่ขอรับ”
“แค่เอาขนพวกนั้นมาขยำ ๆ ก็น่าจะเป็นได้ ของแบบนี้จะเก่งอะไรกัน” เซี่ยจิงชุนรื้อต่อหน้าไม่เกรงใจ
เขาพิงกรอบประตู มองเซี่ยเจวี๋ยอย่างยิ้มเยาะ
“ก็เก่ง! เก่ง!” เซี่ยเจวี๋ยเบิกตากลมโตราวลูกองุ่น
เซี่ยจิงชุนส่งเสียงเหยียดเบา ๆ
“อ๊า!” เซี่ยเจวี๋ยได้ยินยิ่งโมโห ราวกับลูกวัวที่กำลังเดือดดาล