“คุณหลู ได้ยินมาว่าคุณเคยแต่งงานมาก่อน หลังแต่งงานได้สองปี ภรรยาก็หย่ากับคุณ มีอะไรอยากพูดกับเธอไหมครับ”
หน้ากล้อง หลูซิงเหย่ยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเยาะเสียงเย็นชา “หย่ากันมาตั้งปีแล้ว เธอคงตายไปนานแล้วล่ะ”
ขณะเดียวกัน ที่เมืองเอชซึ่งอยู่ไกลออกไป หนานสวี่เงยหน้ามองบทสัมภาษณ์บนจอยักษ์ของห้าง เกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
พระเอกของโลกนี้ หลูซิงเหย่ เป็นพวกปากร้ายขี้หยิ่งตัวจริง
เมื่อก่อนเธอตามจีบเขาตั้งแต่มัธยมปลายปีหนึ่งจนเรียนจบมหาวิทยาลัย รวมแล้วเจ็ดปีเต็ม!
ในงานเลี้ยงจบการศึกษา เธอมอมเหล้าเขาจนเมาด้วยเหล้าเพียงแก้วเดียว อย่าถามว่าทำไมคนคออ่อนดื่มแก้วเดียวถึงมอมคนอื่นเมาได้ ถ้าจะถามก็คงต้องบอกว่าสวรรค์ประทานพรสวรรค์ให้
จากนั้นก็คลั่งรักกันอยู่ทั้งคืน
เธอจำไม่ได้จริง ๆ ว่าคนเมาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน รู้แค่ว่าพอตื่นขึ้นมาเอวก็ปวด หลังระบม ขาเป็นตะคริว ส่วนผู้ชายข้างกายหลับสบายใจเฉิบ
หลังจากนั้น ทั้งสองก็แต่งงานกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
หลังแต่งงาน หลูซิงเหย่เปลี่ยนจากประธานปากร้ายกลายเป็นคนติดเมีย ทุกวันพอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือซุกหน้าเข้ากับซอกคอเธอแล้วถูไถ พร้อมถามว่า “ที่รัก วันนี้คิดถึงฉันบ้างไหม”
แล้วเธอล่ะ?
ทิ้งใบหย่าไว้ใบหนึ่งแล้วหนีไป หนีได้สะอาดหมดจดสุด ๆ
บนจอ การสัมภาษณ์ยังคงดำเนินต่อ
นักข่าวถามว่า “คุณหลูโสดมาหนึ่งปีแล้ว คิดจะหาคนใหม่บ้างไหมครับ”
หลูซิงเหย่ตอบหน้านิ่ง “ไม่หา”
นักข่าวถามต่อว่า “เป็นเพราะยังลืมอดีตภรรยาไม่ได้หรือครับ”
แววตาของหลูซิงเหย่หม่นลง บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือก
หนานสวี่ยืนอยู่ชั้นล่าง หดคอลงเล็กน้อย
แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว
แต่งงานกันมาสองปี เธอรู้จักเขาดีเกินไป คนคนนี้แค้นฝังใจและเอาคืนไม่ไว้หน้า ต่อให้เป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็จำได้ถึงชาติหน้า
ตอนนี้เธอห้ามไปหาเขาเด็ดขาด!
ที่สำคัญคือเธอไม่มีค่าเดินทาง กำลังกลุ้มอยู่ว่าจะหาเงินจากที่ไหน จู่ ๆ ภาพบนจอก็เปลี่ยนเป็นโฆษณา: