เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับมายังสำนักงานทะลุโลกแล้ว
หนานสวี่ก้มมองตัวเอง มือที่ยังเยาว์วัย เอวบางเพรียว และเส้นผมยาวดำขลับ
เป็นคุณย่ามาหลายสิบปีจนเบื่อแล้ว ความรู้สึกที่ได้กลับมาเป็นสาวน้อยอีกครั้งนี่ดีจริง ๆ
“คุณยายทวดของผม! ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที!”
หัวหน้ายังคงสวมแจ็กเก็ตสีเทาตัวเดิมที่ใส่มาเป็นหมื่นปี ผมเผ้ายุ่งเหยิงยิ่งกว่าครั้งก่อนที่เจอกัน ใต้ตาคล้ำเข้มราวกับถูกใครชกมาสองหมัด
“ภารกิจสำเร็จแล้วใช่ไหม?”
“สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว”
หัวหน้าล้วงแท็บเล็ตออกจากกระเป๋า เลื่อนหน้าจอไปสองสามทีแล้วส่งให้เธอ
“โลกของหลินเย่เชินน่ะเหรอ พระเอกอารมณ์มั่นคง แก่นหลักแข็งแกร่ง คะแนน SSS ผ่านด่านอย่างสมบูรณ์แบบ”
หนานสวี่รับแท็บเล็ตมา มองชายหนุ่มผู้คุ้นเคยบนหน้าจอ
หลินเย่เชินที่ผมขาวโพลนนั่งอยู่บนรถเข็น ในอ้อมแขนกอดเหลนตัวน้อยของพวกเขาไว้ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ตกลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของเขา
เขาแก่แล้ว แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเมื่อหกสิบปีก่อน ตอนมองเธอ อ่อนโยนจนแทบไม่น่าเชื่อ
ดวงตาของหนานสวี่แดงก่ำ เธอยื่นมือไปแตะใบหน้าของเขาบนหน้าจอ
“พอแล้ว ๆ อย่าดูเลย เขาตายไปแล้ว ดูอีกก็ฟื้นขึ้นมาไม่ได้หรอก ตอนนี้เธอต้องคิดถึงเรื่องต่อจากนี้ต่างหาก”
“เรื่องต่อจากนี้?” หนานสวี่เช็ดหางตาแล้วเงยหน้าขึ้น
“จะอะไรเสียอีก เธอเพิ่งปลอบผู้ชายได้แค่คนเดียว ยังเหลืออีกสองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน ถ้าโลกหนึ่งใช้เวลาหกสิบปี สองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าโลกก็เท่ากับ...”
“หนึ่งแสนแปดหมื่นปี” หนานสวี่พูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่! หนึ่งแสนแปดหมื่นปี!” หัวหน้าตบต้นขาดังป้าบ “คิดเสียว่าไปทำงานก็แล้วกัน ยังไงเธออยู่ว่าง ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
“พูดอีกทีสิ?” หนานสวี่หรี่ตา
หัวหน้าหงอทันที หดคอเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อ คือว่า...โลกแรกของเธอทำได้ดีมาก ตามที่ตกลงกันไว้ รางวัลคือ...”
เขาล้วงกระเป๋าควานหาอยู่นาน กว่าจะหยิบบัตรสีทองอร่ามออกมา แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ ท่าทีเคารพนบนอบราวกับกำลังถวายสมบัติล้ำค่า
หนานสวี่รับมาดู
【โรงอาหารพนักงานสำนักงานทะลุโลก · คูปองอาหารกลางวันฟรี · 1 ใบ】
หนานสวี่: “...”