หนานสวี่พยักหน้ารัว ๆ “มี! มีคนนั่ง! เหนี่ยนเหนี่ยนมานั่งตรงนี้สิ!”
ซูเหนี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง “……เอ๊ะ? ไม่เป็นไร ๆ ฉันไปนั่งตรงนั้นก็ได้”
หนานสวี่ “……”
หลูซิงเหย่นั่งลงบนที่ว่างข้างเธอ
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร
หนานสวี่ได้กลิ่นหอมเย็นสะอาดจากตัวเขา กลิ่นเฟอร์และซีดาร์ ทั้งเย็นชาและสูงส่งเหมือนตัวเขาไม่มีผิด
เธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว แล้วขยับเบียดไปทางซูเหนี่ยวอีกนิด
ในที่สุดซูเหนี่ยวก็เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอมองหนานสวี่ แล้วมองหลูซิงเหย่ ก่อนจะถามเสียงเบา “พวกคุณ……รู้จักกันเหรอ?”
หนานสวี่ส่ายหน้ารัว ๆ
หลูซิงเหย่มองเธอส่ายหน้า ริมฝีปากบางขยับ “ไม่รู้จัก”
น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่หนานสวี่ฟังออกว่าภายใต้คำว่า “ไม่รู้จัก” นั้นมีความขบเขี้ยวเคี้ยวฟันซ่อนอยู่
เธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
【ทำไมรู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ นะ?】
【ทำไมหนานสวี่เห็นหลูซิงเหย่ทีไรก็หดตัวทุกที? เมื่อวานกับโจวอี้เฟยยังไม่เป็นแบบนี้เลยนี่นา】
【เมื่อกี้เธอส่ายหน้ารัว ๆ บอกว่าไม่รู้จัก ฉันไม่เชื่อหรอก】
【ไม่รู้จักกันแล้วจะหดตัวทำไมล่ะ?】
【มีใครรู้สึกเหมือนฉันไหมว่าหลูซิงเหย่เอาแต่มองหนานสวี่ ตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้สายตาก็ไม่เคยละไปจากเธอเลย】
【ตาดีจริง ๆ สังเกตเห็นจุดสำคัญแล้ว】
ผู้กำกับฝืนใจทำตามขั้นตอนต่อ “ยินดีต้อนรับคุณหลูครับ! รบกวนคุณหลูแนะนำตัวหน่อยครับ ทั้งอายุ อาชีพ สถานะความสัมพันธ์ แล้วก็คนในอุดมคติ”
หลูซิงเหย่เอนกายพิงโซฟา ท่าทางสบาย ๆ แต่ยังคงดูสูงส่ง