อากาศในห้องมอนิเตอร์เย็นเยียบราวกับห้องเก็บน้ำแข็ง
ผู้กำกับแอบกลืนน้ำลายลงคอ
มือที่เสิ่นยวี่ถือโทรศัพท์สั่นระริก เขาเพิ่งไถดูหัวข้อค้นหายอดนิยมเมื่อครู่
#คู่จิ้นเฟยสวี่99# ติดอันดับสามในหัวข้อค้นหายอดนิยม และมีคำว่า “ดังระเบิด” ต่อท้าย
ในหน้ารวมโพสต์เต็มไปด้วยภาพแคปหน้าจอและภาพเคลื่อนไหว ทั้งตอนวิ่งสามขาจูงชายเสื้อกัน ตอนเข้าเส้นชัยแล้วหันมายิ้มให้กัน รวมถึงคลิปตัดต่อหวาน ๆ จากหลากหลายมุม โพสต์ที่มียอดกดถูกใจสูงสุดเขียนไว้ว่า
【คู่จิ้นเฟยสวี่เป็นของจริง!!! โจวอี้เฟยเข้าวงการมาตั้งกี่ปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่หูแดง!!! แบบนี้ยังไม่เรียกว่าความรักอีกเหรอ!!!】
ในใจเสิ่นยวี่เหลือเพียงความคิดเดียว: จบแล้ว ฉันจบแน่
หลูซิงเหย่โยนโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะ เสียง “ปั๊ก” ดังขึ้นในห้องมอนิเตอร์ที่เงียบเกินไป จนฟังชัดเป็นพิเศษ
“หึ”
มีเพียงคำเดียว
เสิ่นยวี่รู้สึกเหมือนหัวใจถูกใครกำไว้แน่น
ผู้กำกับเองก็เป็นคนหัวไว รีบเอ่ยขึ้นทันที “คุณหลู เรื่องนี้... พวกเราก็ทำตามขั้นตอนของรายการ คุณโจวอี้เฟยเป็นแขกรับเชิญ พวกเราจะไปบังคับเขาก็ไม่ได้...”
“พรุ่งนี้เพิ่มฉันเข้าไปด้วย”
“เพิ่มอะไรหรือครับ?” ผู้กำกับชะงักไป
หลูซิงเหย่เหลือบมองเขา พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย “นายว่าอะไรล่ะ?”
เสิ่นยวี่เข้าใจทันที รีบพยักหน้ารัว “ได้ครับ ๆ! เพิ่ม! พรุ่งนี้เพิ่มเลย! แขกรับเชิญพิเศษ! จัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ!”
หลูซิงเหย่ขานรับ “อืม” แล้วถามต่อ “เธอพักห้องไหน?”
ผู้กำกับรีบบอกหมายเลขห้องซ้ำอีกครั้ง “ชั้นสอง ห้องที่สามทางซ้ายครับ คุณหลู”
“จัดห้องข้าง ๆ ให้ฉันห้องหนึ่ง”