【เธอวางแล้ว! ให้ใครน่ะ?!】
【ผู้กำกับภาพ สลับภาพเร็วเข้า! ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว!】
กล้องตัดไปทางนั้น จานสตรอว์เบอร์รีวางอยู่ตรงที่นั่งของหลูซิงเหย่
【??????】
【ให้หลูซิงเหย่เหรอ??? ไม่ใช่ให้โจวอี้เฟย???】
【เธอรู้ได้ยังไงว่าหลูซิงเหย่เป็นโรคน้ำตาลต่ำ???】
【นี่ไม่ชัดพออีกเหรอ!!! ยืนยันแล้วว่าเป็นอดีตสามีภรรยากันจริง ๆ!!!】
【หย่ากันแล้วก็ยังใส่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นโรคน้ำตาลต่ำ นี่มันอดีตภรรยาแบบเทพเซียนชัด ๆ】
【คู่จิ้นเฟยสวี่เพิ่งมีได้วันเดียวก็จบแล้วเหรอ??? คู่จิ้นเฟยสวี่ของฉัน!!!】
【เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน มาดูปฏิกิริยาของหลูซิงเหย่ก่อน】
อีกด้านหนึ่ง
หลูซิงเหย่ยืนอยู่หน้าเตา กำลังต้มบะหมี่หนึ่งชาม
ท่าทางของเขาคล่องแคล่วจนเหลือเชื่อ อุณหภูมิน้ำกำลังพอดี จังหวะใส่เส้นลงหม้อแม่นยำไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียว แม้แต่สัดส่วนเครื่องปรุงก็เป๊ะราวกับทำมานับครั้งไม่ถ้วน
ตอนหั่นต้นหอม ใบมีดก็ขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วและมั่นคง
【หลูซิงเหย่ทำอาหารคล่องขนาดนี้เลยเหรอ???】
【ฝีมือหั่นแบบนี้ต้องฝึกหลายปีถึงจะทำได้แน่】
【ภาพลักษณ์ประธานหนุ่มผู้เย็นชาพังหมดแล้ว นี่มันพ่อบ้านประจำบ้านชัด ๆ】
【แล้วสรุปเขาทำให้ใครกันล่ะ?】
ระหว่างที่คอมเมนต์ยังคาดเดากันอยู่ หลูซิงเหย่ก็ตักบะหมี่ใส่ชาม โรยต้นหอมซอย แล้วถือออกมาจากครัว
เขาก้าวยาว ๆ ไปยังห้องนั่งเล่น กวาดตามองโต๊ะรอบหนึ่ง
จากนั้นก็ชะงัก ตรงที่นั่งของเขามีจานสตรอว์เบอร์รีวางอยู่ จัดเป็นรูปกระต่ายน้อย
ข้าง ๆ มีการ์ดแผ่นหนึ่งวางทับอยู่ บนนั้นเขียนข้อความสองบรรทัดด้วยลายมือโย้เย้