ภายในห้องบรรยายขั้นบันไดของมหาวิทยาลัยเอ เคอเหยี่ยนเพิ่งนั่งลง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง
เขาก้มมอง หน้าจอปรากฏภาพถ่ายโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยกับข้าว พร้อมขาเรียวขาวผ่องจนแสบตาอยู่ข้างหนึ่ง ชายกระโปรงถูกร่นขึ้นสูง มุมภาพก็จงใจจัดมาได้พอดิบพอดี
เขาพลิกโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะอย่างไร้อารมณ์
เธอตั้งใจชัด ๆ
เมื่อวานเขายังไม่แน่ใจว่าเธอต้องการทำอะไรกันแน่ แต่ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ เธอรู้ว่าเขาชอบเธอ และสิ่งที่ทำอยู่ทั้งหมดก็แค่หยอกเขาเล่น
หลินเยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบเห็นเพียงนิดเดียว ไม่ทันเห็นอะไรชัดเจน ก็เห็นแค่ปลายหูของอีกฝ่ายค่อย ๆ แดงขึ้น
“พี่เหยี่ยน ร้อนเหรอ?”
“หุบปาก”
หลินเยว่: ?
ตอนหนานสวี่ก้าวส้นสูงปรี๊ดเข้ามาในอาคารบริษัทหนาน พนักงานต้อนรับสาวเกือบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่
ผมหยิกเป็นลอนใหญ่ทิ้งตัวลงบนบ่า แว่นกันแดดคาดอยู่บนศีรษะ ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน เธอสวมสูทเข้ารูปเอว กระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยพอดี
เธอเดินช้า ๆ แต่ทุกย่างก้าวกลับราวกับเหยียบลงกลางใจผู้คน
คนที่เดินไปมาในโถงใหญ่ต่างพากันมองเธอ ส่วนคนที่จำเธอได้ก็จับกลุ่มกระซิบกระซาบกัน
“นั่นน้องสาวคุณหนานใช่ไหม?”
“หนานสวี่ไม่ใช่ไปต่างประเทศแล้วเหรอ?”
“ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก...”
ผู้ช่วยพิเศษยืนรออยู่หน้าลิฟต์ตั้งนานแล้ว พอเห็นเธอเข้ามาก็รีบเดินมาต้อนรับ พลางก้มตัวเล็กน้อย
“คุณหนูหนาน ท่านประธานยังประชุมอยู่ ผมจะพาคุณขึ้นไปก่อนนะครับ”