หนานสวี่ออกมาจากบริษัทหนาน รถสปอร์ตสีแดงแล่นคำรามไปจอดหน้ามหาวิทยาลัยเอ ก่อนเธอจะหาที่จอดเด่น ๆ แล้วส่งข้อความหาเคอเหยี่ยน
【รออยู่หน้าประตู เลิกเรียนแล้วออกมา】
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็เอนเบาะลง พาดขาขึ้นบนคอนโซลกลาง สวมแว่นกันแดดแล้วก้มหน้าไถโทรศัพท์
ยังไม่ถึงสองนาที กระจกรถก็ถูกเคาะ
เธอถอดแว่นกันแดด ลดกระจกลง แล้วเห็นนักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีขาวกับแว่นกรอบดำ รอยยิ้มดูขี้อายเล็กน้อย
“หนานสวี่? เธอจริง ๆ ด้วย”
หนานสวี่กะพริบตา นึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
“คุณคือ…”
“จำฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ?” ชายหนุ่มยิ้ม พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ “คนที่นั่งหลังเธอสมัยมัธยมไง ยืมยางลบเธอทุกวัน แต่ไม่เคยคืนสักครั้ง”
หนานสวี่ “…………”
อ๋อ
เจ้าหนุ่มยางลบ คนที่เธอกับฟู่หยวนหยวนเคยเอาไปนินทากันไม่รู้กี่ครั้ง
“เหยาเซวี่ย? ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
“ตอนนี้ฉันเป็นผู้ช่วยสอนที่มหาวิทยาลัยเอ สอนคณิตศาสตร์ชั้นสูงให้เด็กปีหนึ่ง” เหยาเซวี่ยดันแว่น “เพิ่งเลิกสอนแล้วเดินออกมา มองไกล ๆ คล้ายเธอ แต่ก็ไม่กล้าแน่ใจ”
“เก่งจังเลย เป็นอาจารย์แล้วด้วย”
เหยาเซวี่ยเกาศีรษะ กำลังจะพูดอะไรต่อ
“ปัง!”
ลูกบาสเกตบอลลูกหนึ่งลอยลงมาจากฟ้า กระแทกฝากระโปรงรถสปอร์ตอย่างแม่นยำ ก่อนจะกระเด้งกลิ้งไปริมถนน
เหยาเซวี่ยสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปครึ่งก้าว
หนานสวี่หันไปมอง
ทางสนามบาส เคอเหยี่ยนยืนอยู่นอกเส้นสามแต้ม คอเสื้อกีฬาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาจับจ้องมาทางนี้อย่างมืดมน