เช้าวันถัดมา นาฬิกาชีวิตของเคอเหยี่ยนปลุกเขาตรงเวลา
เขาเพิ่งเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง เสียงงึมงำก็ดังมาจากข้าง ๆ
หนานสวี่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม พอถูกรบกวนด้วยเสียงเพียงนิดเดียวก็ขมวดคิ้วจนแทบผูกเป็นปม แล้วยกมือฟาดใส่ตัวเขา
“เสียงดังจัง...”
ฝ่ามือนุ่มนิ่มตบลงบนแผ่นหลังเขา เบาจนแทบไม่ต่างจากเกา
เคอเหยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองเธอ
“ฉันต้องไปเรียนคาบเช้า”
หนานสวี่ถึงได้ค่อย ๆ ชันศีรษะขึ้น ผมยุ่งฟูปรกแก้ม เปลือกตายังปรือ เธอหรี่ตามองเขาอยู่ครู่ใหญ่
“อ้อ...” เธอหาวหวอด “ลืมไปเลย นายยังเป็นนักศึกษาอยู่นี่นา”
เคอเหยี่ยน: “...”
เขาหยิบกระเป๋านักศึกษาขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ เดินไปถึงหน้าประตูแล้วก็หยุด ก่อนหันกลับมา
“ฉันให้ป้ามาทำกับข้าวที่บ้านแล้ว อย่าสั่งอาหารมากิน”
หนานสวี่ทิ้งตัวลงบนหมอนอีกครั้ง ส่งเสียงอืออาอย่างงัวเงีย
“แล้วก็อย่าไปหาพี่หยวนหยวนด้วย”
คนบนเตียงเงียบไป
เคอเหยี่ยนยืนมองอยู่หน้าประตูสองวินาที ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอแล้ว ใบหน้ายามหลับดูสงบเรียบร้อย ต่างจากคนที่กอดหมอนของเขาออดอ้อนเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา
——
มหาวิทยาลัยเอ
เคอเหยี่ยนเพิ่งเดินเข้าอาคารเรียน ก็ถูกใครบางคนตบไหล่จากด้านหลังอย่างแรง
“ไง พี่เหยี่ยน!”
หลินเยว่คล้องคอเขาแล้วโน้มเข้ามา ทำหน้าทะเล้นใส่
“สาวสวยสุด ๆ ที่มารับนายถึงสนามบาสเมื่อวานน่ะ รถสปอร์ต ผมลอนใหญ่ ขายาวขนาดนั้น~ แฟนนายเหรอ?”
ฝีเท้าของเคอเหยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย