หนุ่มมหาวิทยาลัย
แค่หยอกนิดเดียวก็หน้าแดงแล้ว
เขาหลุบตาลง ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดใจไม่ไหว เงยหน้าขึ้นมองไปทางนั้น
พอดีกับที่เห็นหนานสวี่เงยหน้าดื่มเหล้า ลำคอขาวผ่องเรียวบางเป็นเส้นโค้ง น้ำเหล้าหยดหนึ่งไหลจากมุมปากลงมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด พอวางแก้วก็ยังแลบปลายลิ้นเลีย
แววตาเคอเหยี่ยนมืดลง มือที่กำโทรศัพท์อยู่ในฝ่ามือบีบแน่นจนดังกรอบแกรบ
ฟู่หยวนหยวนยังคงหัวเราะอยู่ทางนั้น “ได้ ๆ เธอสูงส่ง เธอถือศีล งดเรื่องผู้หญิง รอวันที่เธอเสียพรหมจรรย์นะ ฉันจะเป็นคนแรกที่จุดประทัดฉลองเลย!”
หนานสวี่ยิ้มพลางเอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอ
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเคอเหยี่ยนลุกขึ้นจากมุมห้อง เดินเข้ามาหา แล้วหยิบแก้วเหล้าตรงหน้าหนานสวี่ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
“เอ๊ะ?” หนานสวี่เงยหน้ามองเขา “นั่นแก้วของฉันนะ”
“หมดแล้ว กลับบ้าน”
พอฟู่หยวนหยวนได้ยินว่าจะกลับ ก็รีบโอบเอวหนานสวี่ไว้ทั้งตัวห้อยต่องแต่งอยู่กับเธอ ทำหน้าหงอยฟ้องเคอเหยี่ยน
“นายใจร้ายพอจะแยกเราสองคนได้เหรอ? พวกเราพี่น้องไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งปีนะ! น้องชาย นายยังมีมโนธรรมอยู่ไหม!”
เคอเหยี่ยนได้ยินแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ปลายนิ้วแตะหน้าจอสองครั้ง ก่อนพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า
“งั้นฉันจะแจ้งความว่าบาร์เย่เม่ยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการ…”
“คืนให้แล้ว ๆ!” ฟู่หยวนหยวนรีบปล่อยมือ ผลักหนานสวี่ไปหาเขา แล้วยกมือประนม “พี่เหยี่ยน ฉันผิดไปแล้ว เชิญเลย เชิญเลยค่ะ”