ฝั่งหลินเฉี่ยวเฉี่ยวกับเจ้าเทียนอวี่กลับไม่ค่อยราบรื่นนัก
เจ้าเทียนอวี่ก้าวขายาว หลินเฉี่ยวเฉี่ยวตามไม่ทัน ทั้งคู่เกือบล้มกันไปคนละทาง
กระโปรงของหลินเฉี่ยวเฉี่ยวยาว แถมรองเท้าส้นสูงก็วิ่งไม่สะดวก ระหว่างทางยังเหยียบชายกระโปรงตัวเองจนเซไปหนึ่งจังหวะ สีหน้ายิ่งบูดบึ้งเข้าไปอีก
【หนุ่มกล้ามก้าวขายาวเกินไปแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวตามลำบากมาก ไม่รู้จักผ่อนฝีเท้าให้ผู้หญิงบ้างหรือไง?】
【พี่สาวของคุณใส่รองเท้าส้นสูงมาแข่งวิ่งสามขา นี่ไม่ใช่หาเรื่องลำบากให้ตัวเองหรือไง...】
เจียงเฉินกับซูเหนี่ยวประสานงานกันได้ดีไม่แพ้กัน แม้เจียงเฉินจะช่างพูด แต่ในช่วงเวลาสำคัญก็พึ่งพาได้เสมอ เขาคอยใช้แขนประคองไหล่ซูเหนี่ยวไว้ตลอด กลัวเธอจะล้ม
ส่วนฟางเหยากับหลินเซี่ยวเป็นสายมั่นคง ไม่เร็วไม่ช้า เน้นเข้าร่วมสนุก
เข้าสู่ช่วงสปรินต์สุดท้าย
โจวอี้เฟยก้มมองหนานสวี่แวบหนึ่ง “วิ่ง”
หนานสวี่เร่งความเร็วทันที ขาสั้น ๆ สับถี่อย่างรวดเร็ว โจวอี้เฟยก็ปรับก้าวให้ยาวขึ้น ทั้งคู่แทบจะพุ่งผ่านเส้นชัยพร้อมกัน
“ชนะแล้ว!”
ดวงตาหนานสวี่เป็นประกาย เธอกระโดดขึ้นมาทั้งตัว เชือกที่ข้อเท้ายังไม่ทันได้แกะก็เกือบเสียหลัก โชคดีที่โจวอี้เฟยไหวตัวทัน รีบประคองแขนเธอไว้
“ระวัง”
หนานสวี่เงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นทั้งหวานทั้งสดใส ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย
“ขอบคุณค่ะพี่อี้เฟย!” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล เจือความยินดี
โจวอี้เฟยชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะปล่อยมือแล้วเบือนหน้าหนี ปลายหูแอบแดงขึ้นมาเล็กน้อย
【อ๊ากกกกก เธอยิ้มแล้ว! เธอยิ้มแล้ว!!】