“เคอเหยี่ยน มีสาวสวยมาหานายแน่ะ”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากสนามบาสของมหาวิทยาลัยเอ
เคอเหยี่ยนกำลังเลี้ยงลูกผ่านกลางสนาม พอได้ยินก็เงยหน้ามองไปตามเสียง
รถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงจอดเด่นเป็นสง่าอยู่ริมสนาม สีรถสว่างวาบจนแสบตา ดูขัดกับสนามที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและพื้นยางอย่างสิ้นเชิง
พอเห็นทะเบียนรถ เขาก็รีบเดินเข้าไปหา
บนรถสปอร์ต หนานสวี่ถอดแว่นกันแดดออก ผมลอนใหญ่ยาวถึงเอว ริมฝีปากแดงฉ่ำเย้ายวน
เธอวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย ยิ้มมองเขาที่เดินเข้ามา แววตาทั้งอ่อนหวานทั้งยั่วเย้า ราวกับตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยจากไปไหน
เคอเหยี่ยนนึกถึงคืนนั้นเมื่อครึ่งปีก่อนที่ทั้งคู่ปล่อยตัวปล่อยใจด้วยกัน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ผมนึกว่าพี่ตายอยู่ข้างนอกไปแล้วซะอีก”
หนานสวี่แสร้งทำหน้าเศร้า ยกมือกุมอก “อาเหยี่ยนพูดแบบนี้ พี่เสียใจนะ”
เธอเป็นคนโดดเด่นสะดุดตา เสื้อผ้าที่ใส่ในแต่ละวันล้วนเป็นแนวเซ็กซี่คว้านคอลึก
สายตาของเคอเหยี่ยนเลื่อนไปหยุดตรงอกที่มือเธอกดทับอยู่ เผยผิวขาวผ่องให้เห็นวับแวม เขาขมวดคิ้ว คว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนข้อพับแขนแล้วโยนใส่เธอ
“ใส่ซะ”
หนานสวี่หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาอย่างรังเกียจ ก่อนโยนไปเบาะหลัง
“มีแต่เหงื่อ สกปรกจะตาย” เธอตบเบาะข้างคนขับ “ขึ้นรถเร็ว พี่พาไปกินมื้อใหญ่”
เคอเหยี่ยนยืนนิ่ง มองเธอจากด้านบนด้วยสายตาเย็นชา
ผมหน้าม้าที่เปียกเหงื่อแนบติดขมับ คอเสื้อบาสเกตบอลถูกดึงจนหลวม เผยให้เห็นไหปลาร้าคมชัด