ฉินลี่ชวนยื่นมือหยิบขวดเล็กใบนั้นขึ้นมา ตัวขวดแก้วหมุนครบรอบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว ของเหลวข้างในไหวระลอกเบา ๆ สะท้อนแสงบาง ๆ ในดวงตาของเขา
“ออกฤทธิ์ได้นานแค่ไหน”
“ประมาณสามเดือนครับ ระหว่างนั้นถ้าใช้ให้สอดคล้องกับรอบสรีระเฉพาะ ผลลัพธ์จะยิ่งชัดเจนขึ้น...”
“พอแล้ว” ฉินลี่ชวนขัดขึ้น “รู้แล้ว พวกเธอออกไปได้”
หนานสวี่บนเตียงหลับสนิท ผ้าห่มถูกเธอถีบลงไปกองอยู่ตรงเอว ชุดนอนเลิกขึ้นไปถึงโคนขา เผยให้เห็นท่อนขาขาวผ่อง
ฉินลี่ชวนเดินไปนั่งข้างเตียง
เขาวางขวดแก้วเล็กใบนั้นไว้บนโต๊ะหัวเตียง ปลายนิ้วลูบผ่านแก้มเธอเบา ๆ ในดวงตาดำมืดมีอารมณ์เข้มข้นพลุ่งพล่าน
ผ่านไปนาน เขาจึงชักมือกลับ หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา บิดฝาขวดแก้วเล็กออกแล้วเทของเหลวลงไป
เขาถือแก้วไว้ในมือ พลางตบไหล่หนานสวี่เบา ๆ
“ที่รัก”
หนานสวี่ครางงึมงำอย่างงัวเงีย เปลือกตาขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น
“ลุกขึ้น ดื่มน้ำหน่อย”
หนานสวี่ถูกเขาประคองให้ลุกขึ้นครึ่งตัว ศีรษะพิงอยู่บนไหล่เขา ดวงตายังคงปิดสนิท ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย
ฉินลี่ชวนยกขอบแก้วแตะริมฝีปากเธอ ค่อย ๆ ป้อนน้ำเข้าไปทีละนิด
น้ำอุ่นไหลลงลำคอ เธอกลืนตามสัญชาตญาณไปสองสามอึก ขนตาสั่นไหว แล้วพึมพำเสียงอู้อี้ “...ขม”
ฉินลี่ชวนมองคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเธอ ก่อนก้มลงแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ ปลายลิ้นสอดเข้าไป รับรู้ถึงรสฝาดจาง ๆ นั้น
เขาถอยออกมา ใช้นิ้วโป้งเช็ดหยดน้ำตรงมุมปากเธอ
“ไม่ขมแล้ว นอนเถอะ”