หนานสวี่ส่ายหน้าอู้อี้อยู่ใต้ผ้าห่ม “ปล่อยฉันออกไป”
ฉินลี่ชวนหลับตาลง อดกลั้นจนขมับเต้นตุบๆ
“เป็นไปไม่ได้”
เขายื่นมือไปดึงชายผ้าห่ม ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบ หนานสวี่ก็รีบถอยหนีไปมุมเตียงทันที
“อย่าดึงสิ... คุณแรงเยอะ เดี๋ยวดึงโดนมือฉันเข้า ฉันจะบาดเจ็บนะ”
มือของฉินลี่ชวนชะงักค้าง
เขารู้ทั้งรู้ว่าเธอจงใจ เธอรู้ดีเหลือเกินว่าจะจัดการเขาอย่างไร ทุกคำพูดล้วนแทงตรงจุดที่เขาไม่กล้าเสี่ยงที่สุดอย่างแม่นยำ
ทั่วทั้งร่างของเขาร้อนรุ่มราวกับถูกจับไปย่างบนกองไฟ เส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ในดวงตาวูบไหวด้วยความปรารถนาอันเข้มข้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยเสียงแหบพร่า “...ได้”
“ปล่อยเธอออกไป”
หนานสวี่กะพริบตาอยู่ใต้ผ้าห่ม ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ได้ยินเขาเสริมว่า “แต่ไม่ว่าเธอจะไปไหน ฉันต้องอยู่ข้างๆ เธอ”
หนานสวี่ปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้”
“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”
ฉินลี่ชวนพูดจบก็ยันตัวเตรียมจะลงจากร่างเธอ
หนานสวี่ร้อนใจ
เธอพรวดออกมาจากผ้าห่ม คว้าข้อมือเขาไว้ทันที
“ได้ๆๆๆ! ตามก็ตาม! คุณอยากตามก็ตามใจ!”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของฉินลี่ชวน
หัวใจหนานสวี่กระตุกวูบ
แย่แล้ว
วินาทีต่อมา เธอก็ถูกกดกลับลงบนที่นอนอีกครั้ง
ฉินลี่ชวนค่อยๆ เติมเต็มช่วงเวลาว่างเปล่าไม่กี่นาทีเมื่อครู่กลับคืนมาทีละนิด
หนานสวี่กัดริมฝีปากล่าง น้ำตาไหลลงมาตามหางตา
เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากบางแนบลงบนหางตาชุ่มน้ำของเธอ ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำ
“ทั้งที่ตัวเองก็อยากแทบตาย...”