ฉินโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ แล้วหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
“ฉินลี่ชวน เธอเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า? ฉันเป็นอาสองของเธอนะ! แค่เพราะเธอขึ้นมามีตำแหน่งแล้ว ถึงกับเปลี่ยนเธอจากลูกบุญธรรมมาเป็นผู้หญิงของตัวเอง ฉันก็ต้องหลบเลี่ยงให้เป็นเรื่องเป็นราวเลยหรือไง?”
ฉินลี่ชวนไม่พูดอะไร แต่สีหน้าอันแสนเป็นธรรมชาติของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว
ฉินโจวคว้าหมอนอิงบนโซฟาขว้างใส่เขา
“เธอนี่มันเจ้าแผนการเกินไปแล้วหรือเปล่า?!”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะเบา ๆ สามครั้ง
ฉินโจวรีบเก็บสีหน้า จัดปกเสื้อให้เข้าที่แล้วนั่งกลับลงไป หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาทำท่าอ่าน
ประตูเปิดออก ร่างในชุดสีขาวก้าวเข้ามา
หลินจืออี้สวมชุดสูทกระโปรงสีขาวตัดเย็บเนี้ยบ ผมยาวสลวยคลอไหล่ แต่งหน้าอย่างประณีตเหมาะสม มือถือแฟ้มเอกสาร ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเรียบร้อย
“คุณฉิน รองประธานฉิน” เธอพยักหน้าให้ฉินลี่ชวนก่อน แล้วหันไปมองฉินโจว “ฉันไม่ได้รบกวนพวกคุณใช่ไหมคะ? รายงานประจำไตรมาสฉบับนี้ต้องให้คุณเซ็นค่ะ”
ฉินลี่ชวนรับแฟ้มมา พลิกดูสองหน้า ก่อนจรดปากกาเซ็นชื่อแล้วส่งคืนให้เธอ
หลินจืออี้รับเอกสารมา เหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“พอดีถึงเวลาอาหารแล้วค่ะ คุณฉิน รองประธานฉิน ฉันจองโต๊ะไว้ที่ชั้นล่าง ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ? ถือว่าฉลองที่โครงการฝั่งตะวันออกของเมืองเซ็นสัญญาสำเร็จ”
ฉินโจวกำลังจะตอบรับ แต่ฉินลี่ชวนกลับลุกขึ้นยืนก่อน
“ไม่ล่ะ ฉันต้องกลับบ้านไปปรนนิบัติแฟนสาว เธออารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ถ้าไม่มีฉันก็ไม่ยอมกินข้าว”
หลินจืออี้หันไปมองฉินโจว ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เขามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”