ยามเฟิงจิ้งเดินอาด ๆ เข้ามาในสวนด้านหลังจวนแม่ทัพ แส้ม้าในมือก็ฟาดฉวัดเฉวียนจนเกิดเสียงลมหวือหวา
สาวใช้และบ่าวรับใช้ที่อยู่สองข้างทางต่างก้มหน้าหลีกทาง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เถียนหลินเฟิงรออยู่หลังกำแพงบังตานานแล้ว พอเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าแย้มยิ้มประจบ
“ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็มา! ข้างในเตรียมพร้อมหมดแล้ว ชาเป็นชาหลงจิ้งที่ถวายเข้าวังใหม่ของปีนี้ ส่วนขนมก็เป็นขนมอัลมอนด์กรอบที่ท่านเคยชมว่าอร่อย ข้าสั่งให้ห้องครัวทำเพิ่มเป็นพิเศษอีกสองจาน”
เฟิงจิ้งทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือใต้ระเบียง ไขว่ห้างแล้ววางแส้ม้าพาดบนตัก ก่อนเคาะเบา ๆ สองที
“เริ่มแล้วหรือยัง?”
“ใกล้แล้ว ๆ คนมาครบแล้ว คุณหนูจากแต่ละตระกูลนั่งอยู่ในศาลาริมน้ำกันหมดแล้ว เพียงแต่ว่า……”
“ท่านอ๋อง ไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหม? วันนี้ท่านพ่อกลับบ้านเกิดไปไหว้บรรพบุรุษ ก่อนออกเดินทางก็กำชับแล้วกำชับอีกให้ข้าดูแลจวน อย่าไปก่อเรื่อง ถ้าท่านผู้นั้นไม่พอใจขึ้นมา แล้วโกรธจน……ท่านพ่อกลับมาคงตีข้าตายแน่”
เฟิงจิ้งกลอกตามองเขา
“มีข้าอยู่ตรงนี้ เจ้ายังจะกลัวอะไร? ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็รับไว้เอง พี่ชายข้าคงไม่ถึงกับริบทรัพย์ประหารทั้งตระกูลเถียนของเจ้าเพราะเรื่องแค่นี้หรอกกระมัง?”
เถียนหลินเฟิงรีบประจบ “นั่นสิ ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฮ่องเต้ทรงโปรดท่านอ๋องที่สุด มีท่านอ๋องคอยหนุนหลัง ข้าก็วางใจแล้ว”
เฟิงจิ้งแค่นเสียงฮึ แล้วกวาดตามองไปทางศาลากลางทะเลสาบ
“ว่าแต่……คนที่หน้าตาคล้ายพี่สะใภ้ของข้าอยู่ไหน? พามาให้ข้าดูหน่อย”
เถียนหลินเฟิงรีบกวักมือ คนที่ดูคล้ายผู้ดูแลซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ จึงเร่งฝีเท้าออกไป