นางค่อย ๆ วางชุดใหม่ที่เพิ่งหยิบขึ้นมากลับลงในกล่องผ้าไหม แล้วคว้าชุดเก่าที่สีซีดจางมาคลุมไหล่ส่ง ๆ หลวมโพรกอย่างไม่ใส่ใจ แม้แต่เชือกผูกก็ยังไม่ได้ผูกให้เรียบร้อย
นางสวมรองเท้าแตะเดินไปที่ประตู แล้วดึงเปิดออก
หมอกในลานยังไม่จางหายไปหมด บนสระบัวลอยอวลด้วยไอน้ำบาง ๆ
เหมายวนยืนอยู่ข้างราวหินริมสระ มือไพล่หลัง เสื้อคลุมลายมังกรสีดำทองเปื้อนน้ำค้างยามเช้า เส้นผมสีดำสนิทถูกสายลมพัดปลิวขึ้นมาสองสามปอย เสี้ยวหน้าของเขาดูสง่างามหมดจดเป็นพิเศษท่ามกลางม่านหมอก
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงเบนสายตาเล็กน้อย รูม่านตาแนวตั้งกวาดมองนางแวบหนึ่งแล้วก็เลื่อนหนีไป
หนานสวี่พิงกรอบประตู “เยว่ยวน ชุดนี้ซับซ้อนจัง ข้าผูกอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ เจ้าแต่งให้ข้าหน่อยได้ไหม?”
บ่าวปีศาจที่เฝ้าอยู่ใต้ระเบียงพากันก้มหน้า สายตามองปลายจมูก ปลายจมูกมองพื้น อยากหดตัวให้กลายเป็นก้อนอิฐบนพื้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เห็นเขาไม่สนใจ หนานสวี่จึงเดินเข้าไปอีกสองก้าว เอียงศีรษะเรียกแผ่นหลังของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“เยว่ยวน? ท่านมังกรเจ้า? ได้ยินหรือเปล่า ข้าแต่งตัวไม่เป็น……”
เหมายวนยังคงไม่ขยับ เสื้อคลุมพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลม
หนานสวี่รออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจ ก้มหน้าหันกลับไปพลางพึมพำเบา ๆ “ช่างเอาใจยากจริง ๆ”
นางหันไปจะปิดประตู มือเพิ่งแตะบานประตู เงาสีดำทองสายหนึ่งก็วูบผ่านไปในพริบตา
ประตูปิดดังปัง
ทันทีที่แผ่นหลังของหนานสวี่แนบกับบานประตู ฝ่ามือของเหมายวนก็เฉียดผ่านเอวนางไปยันบานประตู กักนางไว้ในพื้นที่แคบ ๆ เขาก้มตัวลงแนบชิด รูม่านตาแนวตั้งสะท้อนใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยความตกใจของนาง