เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแว่วออกมาจากในห้องเป็นระยะ
หนานสวี่ไม่รู้ว่าข้างนอกฟ้ามืดลงไปกี่ครั้ง แล้วสว่างขึ้นมาอีกกี่ครั้ง
เธอจำได้เพียงว่าถูกเขาลากเข้าไปในคลื่นอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่สติเลือนรางใกล้ดับวูบ พลังปีศาจอุ่นร้อนก็จะถูกถ่ายทอดเข้าปาก ดึงเธอกลับมาจากห้วงพร่าเลือนอย่างฝืน ๆ
นิ้วของเธอกำผ้าห่มแน่น ก่อนฝ่ามือของเขาจะทาบลงมา แล้วค่อย ๆ แกะนิ้วเธอออกทีละนิ้วอย่างอ่อนโยน ก่อนจะสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน
เหมายวนหัวเราะเสียงต่ำ ลมหายใจปัดผ่านขมับที่ชุ่มเหงื่อของเธอ
“ยังเหมือนเมื่อก่อนเลย แค่ไม่กี่รอบก็หมดสภาพแล้ว ครั้งแรกที่จบลง เจ้านอนฟุบอยู่ในอ้อมแขนข้า บอกว่าเยว่ยวนทำเจ้าแทบแหลกเป็นชิ้น ๆ ต้องอุ้มไปอาบน้ำ ผลสุดท้ายพออยู่ในอ่าง เจ้าก็ยังไม่อยู่นิ่ง คล้องคอข้าแล้วบอกว่าเยว่ยวน เอาอีกครั้ง……”
ขณะพูด เขาก็ก้มลงจุมพิตไหล่เธอ “บอกข้าสิว่าบัญชีนี้จะคิดอย่างไร”
หนานสวี่ไม่มีแรงแม้แต่จะถลึงตาใส่เขา ทำได้เพียงซุกหน้าลงกับหมอน
“พูดอีกคำเดียว ฉันจะไม่สนใจคุณจริง ๆ แล้ว……”
“เจ้าใจแข็งพอหรือ”
เหมายวนช้อนตัวเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน “กลับมาก็รีบมาหาข้า จะใจแข็งไม่สนใจข้าอีกได้จริงหรือ”
หนานสวี่เงียบไป เมื่อทุกอย่างสงบลงในที่สุด เธอนอนอยู่บนเตียง เปลือกตาปรือ มองเหมายวนลุกขึ้นจากข้างเตียง
เขาเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อแผ่นหลังเป็นลอนสวยงามในแสงสลัว เขาคว้าเสื้อนอกมาคลุมกายอย่างลวก ๆ แล้วก้มหน้าผูกสายคาดเอว
หนานสวี่ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเกี่ยวชายเสื้อของเขาไว้