หนานสวี่แสร้งทำเป็นมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง สายตาลอบเหลือบไปทางขวา ก่อนจะหยุดอยู่บนใบหน้าด้านข้างของหลูซิงเหย่
เขาพิงเบาะ หลับตาอยู่ คอเสื้อเชิ้ตสีดำแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าส่วนหนึ่ง เส้นสายของลูกกระเดือกคมชัดได้รูป ขยับเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ
หนานสวี่กลืนน้ำลาย
หล่อจัง
หนานสวี่แอบมองอีกครั้ง แล้วก็พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรหลูซิงเหย่ลืมตาขึ้นแล้ว เขาเอียงหน้ามองเธอ สายตาเรียบเฉย เจือแววหยอกเย้าที่แทบสังเกตไม่เห็น
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
หนานสวี่: “…………”
เธอหันหน้าหนีฉับพลัน ใบหูแดงขึ้นมา ทั้งตัวแทบอยากจะแนบติดกระจกรถ
หลูซิงเหย่มองท่าทางที่เธอแทบอยากยัดตัวเองเข้าไปในร่องกระจกรถ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“แอบมองไปกี่ครั้งแล้ว?”
หนานสวี่ส่ายหน้า ยืนกรานไม่ยอมรับ “ไม่มี ฉันไม่ได้มองคุณ!”
“เจ็ดครั้ง ตั้งแต่ขึ้นรถมาจนถึงตอนนี้ เธอแอบมองฉันไปเจ็ดครั้งแล้ว”
หนานสวี่: “……”
เธอหันหน้ากลับมา เบิกตากลมโต “คุณหลับตาอยู่แล้วรู้ได้ยังไง?!”
หลูซิงเหย่ไม่ได้ตอบคำถาม แค่มองเธอ หนานสวี่ถูกเขามองจนรู้สึกผิด จึงพึมพำเสียงเบาว่า “หลับตายังนับได้ คุณเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย”
หลูซิงเหย่โน้มตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำว่า “มองอีกคิดเงินแล้วนะ”
หนานสวี่หดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แผ่นหลังแนบกระจกรถ ทั้งตัวขดเป็นก้อน เสื้อฮู้ดสีขาวยิ่งทำให้เธอดูเหมือนกระต่ายน้อยขนฟูที่กำลังพองขน
“ใครอยากมองกัน! อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย!”