เสียงลมลอดผ่านใต้ระเบียง เปลวไฟจากโคมไหววูบ
จี้กวนหลานเงียบอยู่นาน นานจนหนานสวี่นึกว่าเขาคงไม่ตอบแล้ว จึงได้ยินเขาเอ่ยเสียงแผ่ว
“กระหม่อมไม่กล้า”
พูดจบ เขาก็ค่อย ๆ ดึงมือของตนกลับ
จากนั้นจึงคลี่เสื้อคลุมพาดลงบนไหล่ให้นางอย่างประณีต
ความขุ่นเคืองของหนานสวี่จุกแน่นอยู่ในอก จนลำคอฝาดขม นางกระชากเสื้อคลุมบนไหล่ออกแล้วขว้างกลับใส่อ้อมแขนเขา
“จี้กวนหลาน! อย่ามาเสแสร้งอยู่ตรงนี้!”
นางเงยหน้าขึ้นมองเขา หางตาแดงเรื่อ ฤทธิ์สุราทำให้นางกล้าพูดทุกอย่างออกมา
“ตอนนั้นข้าไม่ได้ทิ้งจดหมายไว้ให้เจ้าหรือ? ข้าจากไปอย่างเปิดเผย ทั้งไปขอพร เพื่อบ้านเมือง เพื่อประชาราษฎร์ พูดชัดเจนแจ่มแจ้งทุกอย่าง! แต่เจ้ากลับไม่เจอหน้าข้าสามปี พอเจอกันก็ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้า ถึงขั้นเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วใช่ไหม?!”
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งโมโห
“จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ?”
ลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา เส้นผมข้างขมับปลิวปัดใบหน้าไม่หยุด
จี้กวนหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ รับเสื้อคลุมไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มมองนางครู่หนึ่ง
แสงจันทร์ตกกระทบบนสันคิ้ว ทำให้ดวงตาคู่นั้นยิ่งดูลึกล้ำเย็นชา
เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นยิ่งกว่าลมกลางคืน
“แต่โบราณมา นายกับบ่าวย่อมมีลำดับชั้น”
“องค์หญิงทรงเป็นนาย กระหม่อมเป็นบ่าว”
“กระหม่อมไม่กล้าเป็นสหายกับองค์หญิง”
“ยิ่งไม่กล้า...เป็นคนรักเก่าขององค์หญิง”
หนานสวี่ไม่กล้าฝืนมองใบหน้าเย็นชาจืดจางราวไร้ความรู้สึกนั้นต่อ นางหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว
“หลานเอ๋อร์ ไป!”
หลานเอ๋อร์ใจหายวาบ รีบหันกลับแล้ววิ่งตามองค์หญิงของตนไป