ยิ่งไปกว่านั้น หมูที่ชาวบ้านเลี้ยงปล่อยไว้ยังแทบกินไม่อิ่ม จะหวังให้มีมันติดตัวสักเท่าไรก็คงไม่ได้
แต่สำหรับอาหมานในตอนนี้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
กลิ่นหอมของน้ำมันที่เจียวออกมาจากเนื้อหมูผัดลอยอบอวลไปทั่วลานบ้านเล็ก ๆ จ้าวเย่เคยกินอาหารเลิศรสมานับไม่ถ้วน แต่ตอนนี้พอได้กลิ่นนี้เข้า กลับชวนให้น้ำลายสอขึ้นมา
“น้ำในบ่อแทบจะหมดแล้ว”
ตอนอาหมานตักน้ำขึ้นมา ก็พบว่าในถังมีดินทรายกับเศษกรวดปนอยู่มาก พอมองลงไปในบ่อ แทบมองไม่เห็นผิวน้ำแล้ว
ที่เมืองหนิงโจวฝนไม่ตกมานานแล้ว แหล่งน้ำเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือลำธารเล็ก ๆ หลังหมู่บ้าน
แต่ช่วงหน้าร้อนนี้ ผู้ชายในหมู่บ้านไหหว่านชอบลงไปอาบน้ำในลำธาร ส่วนต้นน้ำก็เป็นที่ที่พวกผู้หญิงใช้ซักผ้า จึงเอามาเป็นน้ำดื่มน้ำกินไม่ได้แน่ ต้องเดินไปไกลกว่านี้ถึงจะตักน้ำมาใช้ได้
อาหมานรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ จึงถามจ้าวเย่ว่า “จ้าวเย่ เมืองหนิงโจวเคยเกิดภัยแล้งไหม”
ถ้าเกิดภัยแล้งขึ้นมา ชีวิตของพวกเขาในเมืองหนิงโจวคงยิ่งลำบากกว่าเดิม
“เมื่อสิบปีก่อนเคยเกิดครั้งหนึ่ง ตอนนั้นฉันเคยศึกษาข้อมูลดู ฤดูร้อนแค่ฤดูเดียว เมืองหนิงโจวมีคนอดตายเพราะภัยแล้งไปกว่ารวมแปดพันคน”
แปดพันคน!
หัวใจอาหมานสั่นไหว ตัวเลขนี้ช่างน่าตกใจและน่าสลดใจเหลือเกิน
“เมืองหนิงโจวตั้งอยู่สุดเขตของต้าเซี่ย ถัดไปข้างหน้าผ่านอีกสองเขตก็ถึงชายแดนแล้ว มีคลองส่งน้ำอยู่เพียงสายเดียว ต้องใช้หล่อเลี้ยงคนทั้งเมืองหนิงโจว”
ทั้งน้ำเพื่อการชลประทานและน้ำที่ใช้ในชีวิตประจำวัน