มุมปากของเจียงเชนยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น คราวนี้เขามั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้มีปัญหาแน่นอน
“พ่อหนุ่ม ที่บ้านไม่มีไส้ใหญ่อยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม” หญิงวัยกลางคนกลับมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แม้จะถูกอีกฝ่ายจงใจกลั่นแกล้ง
“อืม……” เจียงเชนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นเอาสเต๊กก็แล้วกัน”
“ได้ พวกคุณกินกันก่อนนะ ฉันจะไปทำให้พ่อหนุ่ม” หญิงวัยกลางคนหันหลังเดินเข้าครัว
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มแปลกประหลาดขึ้นมา
เฉินเสวี่ยกับเด็กชายที่ชื่อหยางหยางต่างหันมามองเจียงเชนโดยไม่รู้ตัว ไม่นึกเลยว่าหน้าตาจะสะอาดสะอ้านหล่อเหลา แต่รสนิยมกลับหนักหน่วงขนาดนี้!
ไม่นาน หญิงวัยกลางคนก็ยกจานเดินออกมา
เฉินเสวี่ยมองแล้วรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
บนจานมีเนื้อชิ้นหนึ่งที่ถูกทอดเพียงเล็กน้อย ผิวหน้ายังมีเลือดซึมออกมา ที่น่ากลัวที่สุดคือเนื้อชิ้นนั้นติดหนังมาด้วย บนผิวมีขนอ่อนละเอียดขึ้นเต็มไปหมด ไม่เหมือนเนื้อสัตว์ชนิดใดที่เธอรู้จัก
หญิงวัยกลางคนยิ้มอย่างมีนัย วางจานลงตรงหน้าเจียงเชน “พ่อหนุ่ม ฉันไม่รู้ว่าคุณอยากได้ระดับความสุกเท่าไร เลยตัดสินใจทอดให้สุกแค่หนึ่งส่วน ไม่รู้ว่าคุณจะชอบหรือเปล่า”
พูดจบ เธอก็จ้องใบหน้าของเจียงเชนเขม็ง ราวกับอยากหาแววหวาดกลัวสักเสี้ยวจากสีหน้าเขา
เจียงเชนโน้มตัวไปดู พอเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วตามคาด โบกมืออย่างรังเกียจ ราวกับถูกจานตรงหน้าทำให้ตกใจ
“ฮึ ๆ……” หญิงวัยกลางคนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
ก็ได้ยินเจียงเชนถอนหายใจ “สิ้นเปลือง! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว! สเต๊กเนื้อดี ๆ แบบนี้ ดันทอดจนสุกเกินไปขนาดนี้ คุณป้าไม่รู้หรือไงว่ากินสเต๊กต้องเน้นรสชาติดั้งเดิมของเนื้อ การทอดเพิ่มเกินจำเป็นก็เหมือนวาดงูเติมขาเปล่า ๆ!”