ห้อง 402 หลิวเหมยเอ้อล้างชามเสร็จแล้ว ก็เดินวนเวียนอยู่ข้างประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นไม่ฟังคำเตือนของเธอ ยังคงขึ้นไปชั้นบนกลางดึก คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ชาวตึกนี้ต่างพอจะรู้ว่าชั้นหกมีอะไรไม่ชอบมาพากล
เพียงแต่เพื่อนบ้านสองคนที่เคยเตือนคนนอก ต่างก็เสียชีวิตอย่างไร้สาเหตุ พวกเธอจึงไม่กล้าพูดให้ชัดเจนนัก
“เฮ้อ คงไม่รอดแล้วล่ะ” หลิวเหมยเอ้อส่ายหน้า ถอนหายใจ
ไม่นานหลังจากเด็กหนุ่มขึ้นไป ก็มีเสียงดังสนั่นหลายครั้ง คล้ายเสียงฟันอะไรบางอย่าง เธอรู้ดี พรุ่งนี้เช้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายกับนิติเวชคงมาขนศพออกไป
ตึง ตึง ตึง!
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก ราวกับมีใครสักคนกำลังหนีหัวซุกหัวซุน กระโดดลงบันไดทีละหลายขั้น
หลิวเหมยเอ้อชะงัก รีบแนบตัวกับประตู แล้วมองออกไปข้างนอกผ่านตาแมว
“หรือว่าเขายังไม่ตาย?”
ราวสามวินาทีต่อมา เงาร่างน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นในสายตา ไหล่ซ้ายและเนื้อชิ้นใหญ่หายไป อวัยวะภายในโผล่ออกมา แขนขวาก็หายไปเช่นกัน ดูราวกับถูกใครกระชากออกอย่างโหดเหี้ยม
นั่นคือผีสาวตนหนึ่ง ผมดำสยาย เลือดหยดติ๋ง ๆ ดวงตาที่มีแต่ตาขาวกวาดมองมาทางเธอ ทำให้ร่างของหลิวเหมยเอ้อแข็งทื่อ ขนลุกชันไปทั้งตัว
“ผี... ผีมา!”
ความหวาดกลัวมหาศาลแทบทำให้เธอเสียสติ เธออ้าปากกว้าง อยากตะโกนว่ามีผี แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ
หลิวเหมยเอ้อรู้สึกว่าอีกประเดี๋ยวตัวเองคงถูกผีสาวพังประตูเข้ามาฉีกเป็นชิ้น ๆ
ทว่า ผีสาวที่พุ่งลงมานั้นเพียงเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย วิ่งต่อไปยังชั้นล่าง แผ่นหลังดูทุลักทุเลอยู่บ้าง
หลิวเหมยเอ้ออึ้งงันไปทั้งตัว เธอไม่แน่ใจว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ แต่กลับรู้สึกเหมือนเห็นแววหวาดกลัววูบหนึ่งบนร่างผีสาวที่ดูน่าสยดสยองตนนี้?
มันกำลังกลัวอะไร?
“ไม่สิ มันกลายเป็นผีไปแล้ว ยังจะมีอะไรให้กลัวอีก?” หลิวเหมยเอ้อรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองช่างเหลวไหล