“ติ๊ง ปีศาจทำลายหน้า (ผีร้าย) เสียชีวิต พลังปีศาจ +99”
ศีรษะของผีสาวถูกฟันขาด ร่างกายก็ทรุดลง ก่อนจะเน่าเปื่อยสลายไปอย่างรวดเร็ว
โดยทั่วไปแล้ว ผีไม่มีทางถูกฆ่าได้ง่ายดายเช่นนี้ แต่เมื่อครู่เจียงเชนได้ห่อหุ้มดาบด้วยพลังอสูร พอฟันลงไปในคราวเดียว นอกจากศีรษะจะขาดแล้ว วิญญาณของผีสาวก็ยังแตกสลายไปด้วย
ตอนนั้นเอง เฉินเสวี่ยที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงศีรษะคนตกกระทบพื้น ดวงตาเบิกกว้าง มือขาวนวลกำหมัดแน่น ใบหน้าน่ารักเผยความโศกเศร้าและเจ็บแค้นออกมา
“เขาทำเพื่อช่วยฉัน!”
“คนธรรมดาคนหนึ่งต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหน ถึงได้เลือกเผชิญหน้ากับผีร้าย?”
ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจแล้ว
ท่าทางที่ดูเจ้าชู้และเกินจริงของเจียงเชน แท้จริงแล้วเป็นการสร้างโอกาสให้เธอหนีเอาตัวรอด
เฉินเสวี่ยกัดฟันแน่น น้ำตาไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอมองห้อง 502 เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเอ่ยว่า “ฉันจะแก้แค้นให้เจ้าแน่นอน!”
เธอหันหลังวิ่งลงบันไดไป แต่พอวิ่งลงมาได้สองชั้น คล้ายกับตัดสินใจบางอย่างได้ จึงหยิบดาบเล็กทำจากหยกที่ห้อยอยู่บนคอออกมา แล้วหันกลับไป
“ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้าตายเพื่อฉัน ฉันก็หนีเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้เหมือนกัน!”
เฉินเสวี่ยเดินเข้าไปในห้อง 502 ด้วยสีหน้าเปี่ยมจิตสังหาร
จากนั้นเธอก็เห็นเจียงเชนที่ตอนแรกคิดว่าตายไปแล้ว กำลังนั่งยองอยู่บนพื้น มือหนึ่งตบหน้าศพชายตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง พร้อมตะโกนว่า “ตื่นสิ พี่ชาย? นายยังไม่กลายเป็นผีอีกเหรอ?”
จากนั้นเขาก็เผยสีหน้าครุ่นคิด “หรือว่าต้องรอถึงวันครบเจ็ดวันหลังตายถึงจะกลายเป็นผี? ช่างเถอะ อีกสองสามวันฉันค่อยกลับมาหานายใหม่”