ภายในห้องวาล์วน้ำ เจียงเชนสังเกตเห็นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัดที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงทางเดินชั้นห้า
“โอ้ ที่แท้แกก็ซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง!”
ด้านนอกมีเสียงขวานฟันประตูดังสนั่น
ตึง! ตึง!
ฟันเพียงสองครั้ง ประตูกันขโมยก็ถูกทำลายลงทันที
เปลือกตาเจียงเชนกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ ด้วยพลังที่เหลืออยู่ในตอนนี้ หากต้องปะทะกับผีตนนี้ อีกฝ่ายคงตบเขาตายได้ในทีเดียว
ผีสาวเข้าไปในห้อง 502 แต่กลับไม่พบใคร
“ฮึ ๆ ๆ เจ้าเล่ห์นักนะ ฉันต้องได้คำตอบจากแกให้ได้!” นางพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าลงบันไดเพื่อตามล่าต่อ
ในห้องวาล์วน้ำแคบ ๆ ทั้งสองคนที่เบียดกันอยู่ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
ฝ่ายหญิงโล่งใจเพราะผีจากไปชั่วคราว
ส่วนเจียงเชนนั้นใกล้จะข่มความอยากเหนี่ยวไกปืนไม่ไหวแล้ว
“ฉันชื่อเฉินเสวี่ย คุณจะเข้าใจว่าฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่รับมือกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติโดยเฉพาะก็ได้ หรือจะเรียกพวกเราว่า...คนวิเศษ” เฉินเสวี่ยปล่อยมือที่ปิดปากเจียงเชนมาตลอด ในความมืด ใบหน้างดงามของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ส่วนเรื่องที่ฉันเสียมารยาทก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่ขอโทษคุณหรอกนะ ยังไงฉันก็ช่วยชีวิตคุณไว้หนึ่งครั้ง”
“จากนี้ไปตามฉันให้ดี คุณยังมีโอกาสรอดอยู่!”
ขณะพูด เธอก็ผลักประตูไม้เปิดออก กระดาษยันต์ที่ติดอยู่บนประตูร่วงลงมา ก่อนจะลุกไหม้กลางอากาศจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“ออกไปก่อน...” เฉินเสวี่ยพูดได้ครึ่งประโยคก็หยุดกะทันหัน สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
เพราะตรงมุมทางเดินมืดสนิทระหว่างชั้นห้ากับชั้นสี่ มีหญิงคนหนึ่งถือมีดและชุ่มโชกไปด้วยเลือดกำลังแอบโผล่หน้าออกมา ใบหน้าที่ถูกทำลายจนไม่เหลือแม้แต่เค้าโครงของอวัยวะทั้งห้า ตอนนี้ดูราวกับกำลังยิ้ม