ไม่สนใจคนที่กำลังมุงดู หลงชุนจูงมือแม่และน้องสาว หมุนตัวกลับบ้าน
ทันทีที่เข้าบ้าน อิ๋นซิ่วซิ่วก็เริ่มกลุ้มใจ
“แบบนี้จะทำยังไงดี? ทำผิดใจผู้ใหญ่บ้านไป ต่อไปครอบครัวเราจะมีชีวิตสงบสุขได้ยังไง?”
“แม่คะ งั้นหนูไปทำงานที่ร้านอาหารของจางฮั่นตามที่พวกนั้นบอกก็ได้ แค่ทำงานเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก!”
“ไม่ได้ เจ้าเด็กโง่ ในใจคนอื่นคิดอะไรอยู่ เจ้าไม่รู้หรอกรึ? ถึงตอนนั้นลูกแกะเข้าปากเสือ เรื่องมันก็ไม่อยู่ในกำมือเจ้าแล้วล่ะ!”
“แต่แม่ เราทำแบบนี้...”
หลงชุนกล่าวพลางยิ้ม “พี่สาว ไม่ต้องคิดมากแล้ว มีผมอยู่ ต่อไปไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราอีก!”
หลงเสี่ยวเสวี่ยได้สติ ในที่สุดก็เผยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว น้องชาย นายหายดีได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
เธอจำได้แม่น ก่อนหน้านี้ที่เรียกให้น้องชายไปซื้อยา ต้องคอยหลอกเหมือนเด็กๆ เลยทีเดียว
“ถ้าพวกพี่ฟังแล้วอาจไม่เชื่อ ผมหายดีจริงๆ ไม่ใช่แค่ไม่สูญเสียความทรงจำ ร่างกายยังแข็งแรงกว่าเดิมมากด้วย!”
อิ๋นซิ่วซิ่วเผยรอยยิ้มซึ่งหาได้ยากยิ่ง “ขอบคุณฟ้าดิน เสี่ยวชุนหายดีแล้ว ครอบครัวเราต้องฝ่าฟันความยากลำบากไปได้แน่ๆ!”
“น้อง หิวหรือยัง พี่ไปทำข้าวให้กินนะ!”
ครอบครัวพักเรื่องกังวลไว้ชั่วคราว หาความสุขซึ่งหาได้ยากยิ่งสักครั้ง หลงเสี่ยวเสวี่ยไปเข้าครัวทำอาหาร ส่วนแม่อิ๋นซิ่วซิ่วก็จูงมือหลงชุนซักถามโน่นนี่
หลงชุนตอบตามความจริง เพียงแต่เรื่องที่เกี่ยวกับเจ้าลัทธิไร้ขั้วนั้น เขายังคงปิดบังไว้
ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกแม่ แต่เรื่องแบบนี้ ต่อให้บอกแม่ก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อ กลับอาจนำภัยมาสู่ครอบครัวด้วย
“แม่ ขาแม่ไม่ค่อยดี ให้ผมดูให้หน่อยเถอะ!”
อิ๋นซิ่วซิ่วคิดไม่ถึงว่าลูกชายจะดูอาการป่วยเป็น รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม ยิ้มแล้วถลกขากางเกงให้ลูกชายดู
กระดูกขาเธอตาย รักษาให้หายไม่ได้ หมอแผนกกระดูกโรงพยาบาลในเมืองเป็นคนบอกเอง เธอไม่เชื่อหรอกว่าลูกชายจะรักษาความพิการของตนได้
หลงชุนมองขาทั้งสองของแม่ นิ่งสงบเล็กน้อย แล้วเปิดใช้เนตรสวรรค์ทันที
เนตรสวรรค์นี้ไม่ได้แสดงออกมาภายนอก เพียงอยู่กลางสมอง เป็นการทำงานของต่อมไพเนียล
ดังนั้น เวลาเปิดใช้เนตรสวรรค์ ภายนอกของหลงชุนจึงไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
เหมือนการสแกนด้วยรังสีเอกซ์ หลงชุนใช้เนตรสวรรค์ครั้งแรก ก็มองอาการของแม่อย่างทะลุปรุโปร่ง
ตามบันทึกสืบทอดในตำราหมอจักรพรรดิเหลือง อยากรักษากระดูกตายของแม่ให้หายง่ายนิดเดียว เขาต้องการแค่เข็มเงินหนึ่งชุดก็พอ
ก่อนหน้านี้ในหุบเขา เขาบำเพ็ญอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน เริ่มนำพลังปราณเข้าสู่ร่าง แปรเปลี่ยนพลังนั้นภายในร่างเป็นสิ่งที่เรียกว่าพลังปราณมังกรเทวะ
พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นมหาศาล ก็อาศัยพลังปราณมังกรเทวะนี้ล้วนๆ
ดังนั้น อยากรักษาโรค เขาก็แค่ใช้เข็มเงิน นำพลังปราณมังกรเทวะเข้าสู่ขาทั้งสองของแม่ ค่อยๆ กระตุ้นให้กระดูกงอกใหม่
“แม่ ผมออกไปข้างนอกแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมา!”
ตรวจดูกระดูกของแม่เสร็จ หลงชุนไม่พูดพร่ำทำเพลง ออกประตูไป
“เฮ้ย นายจะไปไหน?”
อิ๋นซิ่วซิ่วไม่ทันร้องเรียก หลงชุนก็หายลับไปแล้ว
“เด็กคนนี้ จะไปไหนนะ เพิ่งตีหลัวเซิ่งอี้ไป ถ้ามีคนมาเอาเรื่องจะทำยังไง?”
หลงชุนรีบมาถึงสถานีอนามัยหมู่บ้าน อยากขอยืมเข็มเงินหนึ่งชุดจากเกาเสี่ยวหลิง
เกาเสี่ยวหลิงเป็นหมอประจำหมู่บ้านเถาฮวา เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ เพิ่งถูกจัดสรรมาฝึกงานที่นี่ชั่วคราว
เธออายุมากกว่าหลงชุนประมาณ 6 ปี เป็นช่วงที่ผู้หญิงสุกงามและมีเสน่ห์ ตอนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านเถาฮวา พวกผู้ชายในหมู่บ้านแทบจะเป็นบ้ากันหมด แม้แต่สัตว์ตัวผู้ยังต้องเลียน้ำลาย
เพราะเหตุนี้ เธอจึงไม่ค่อยได้เจอการรบกวน บางครั้งต้องแจ้งตำรวจมาจัดการ แต่ก็แก้ปัญหาไม่ได้
มาถึงหน้าสถานีอนามัยหมู่บ้าน หลงชุนพลันได้ยินเสียงผู้หญิงร้องมาจากในห้อง พร้อมกับมีเสียงผู้ชายกำลังหัวเราะลั่น
“ปล่อยฉันนะ ฉันจะร้องเรียกคนแล้วนะ!”
“เสี่ยวหลิง พี่จะดูแลเธออย่างดีแน่ เธอตามพี่เถอะนะ!”
“นี่มันขัดใจผู้หญิง นะ ติดคุกนะ!”
“หลิงเอ๋อร์ แค่นอนบนเตียงเธอสักที ฉันติดคุกสามปีก็คุ้มแล้ว มาเถอะ!”
“สัตว์สัตว์นรก ไสหัวไป!”
“อ๊าก...” จู่ๆ ผู้ชายก็ร้องเสียงดัง
“ให้เกียรติแล้วไม่เอาใช่ไหม? กล้ากัดข้าด้วย แกไม่คิดบ้างหรือ ว่าฉันเฉินเหว่ยเป็นใครในหมู่บ้านแถบนี้? แกอยู่กับฉัน สุขสบาย มีอะไรไม่ดี?”
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ของเกาเสี่ยวหลิงก็ดังตามมา
ตึง!!
หลงชุนเตะประตูสถานีอนามัยพัง เท้าเดียว เฉินเหว่ยก็ตกใจทั้งคู่
“บักโกรก แกอยากตายรึไง มาขัดเรื่องดีของฉัน!” เฉินเหว่ยดูไม่ใช่คนดีแน่ พอเห็นมีคนพุ่งเข้ามา ก็เดือดดาลทันที
เกาเสี่ยวหลิงเห็นว่าเป็นไอ้บื้อชุนแห่งหมู่บ้านมา ไม่ว่ายังไงก็ตาม ก็ดิ้นหลุดจากมือของเฉินเหว่ย มาอยู่ด้านหลังหลงชุน
เฉินเหว่ยหัวเราะเย็น “ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้โง่คนนี้นี่เอง ไสหัวไปซะ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นแก!”
เพี๊ยะ!!
หลงชุนตบเข้าหน้าเฉินเหว่ยหนึ่งฉาด เฉินเหว่ยไม่ทันตั้งตัว ล้มตลบลงไปกองกับพื้น ไม่มีเสียงอีก
เกาเสี่ยวหลิงตกใจ เอามือปิดปากมองหลงชุน
“พี่เสี่ยวหลิง ไม่เป็นไรนะ?” หลงชุนหันไปมองเกาเสี่ยวหลิงที่เตี้ยกว่าตัวเองเกือบหัวหนึ่ง
เวลานี้เกาเสี่ยวหลิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เสื้อท่อนบนแทบจะหลุดร่วงลงมา ดูไม่ได้เลยทีเดียว เสน่ห์สาวเผยออกมา หลงชุนยืนสูงกว่า มองเกาเสี่ยวหลิงได้ทะลุปรุโปร่ง บอกได้คำเดียวว่า มีของอยู่
“ฉัน... ไม่เป็นไร... เขา...”
เกาเสี่ยวหลิงชี้ไปที่เฉินเหว่ยที่สลบไป
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งไกลๆ ไม่ตายหรอก!”
เจ้าเฉินเหว่ยคนนี้เป็นพวกเดียวกับจางฮั่นพรรคพวกนั่น ก่อนหน้านี้ก็เคยรังแกเขาและพี่สาว ดังนั้นเมื่อครู่ตบไปหนึ่งฉาด ก็ถือว่าแก้แค้นให้ตัวเอง
“เอ่อ... ไอ้บื้อชุน นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
เกาเสี่ยวหลิงยังไม่ได้สติ คิดว่าหลงชุนยังเป็นบื้ออยู่
“พี่เสี่ยวหลิงครับ ผมมายืมเข็มเงินชุดหนึ่งน่ะครับ ด่วนมาก!"
“นายจะเอาเข็มเงินไปทำอะไร? เดี๋ยวนะ? นายไม่บื้อแล้วเหรอ?”
หลงชุนยิ้ม ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
เกาเสี่ยวหลิงตกใจ บรรยากาศดูประหลาดไปชั่วขณะ แล้วไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าเธอแดงก่ำ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังอยู่ต่อหน้าผู้ชายปกติคนหนึ่ง เสื้อผ้าเธอยับเยิน หน้าอกนูนขึ้นมา ท่วงท่าทางยั่วยวน นี่มันน่าอายจะตาย!
ปกติเธอค่อนข้างขี้อาย ไม่ค่อยอยู่ต่อหน้าผู้ชายในสภาพแบบนี้ พลันหน้าแดงไปถึงใบหู อยากหาที่หลบ
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่...”
“พี่เสี่ยวหลิง คุณให้ผมยืมเข็มเงินก่อนนะครับ เดี๋ยวกลับมาบอก!”
“ไม่ได้นะ... นาย... นายจะเอาเข็มเงินไปทำอะไร? นี่มันเล่นไม่ได้นะ!”
“วางใจครับ ผมรู้ขอบเขต ไม่สร้างปัญหาให้หรอกครับ ตอนนี้ต้องใช้แล้ว!”
เกาเสี่ยวหลิงหน้าแดง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กัดริมฝีปากพูด “ได้ ฉันไปเอาให้นาย!”
เมื่อกี้เจ้าไอ้บื้อชุนนี่ช่วยชีวิตเธอ ถ้าดื้อไม่ให้ยืม ก็จะดูใจดำเกินไปหน่อย
ฟืด!!
ความเจ็บปวดเสียดแทงใจดังขึ้น เกาเสี่ยวหลิงเพิ่งขยับเท้า ก็แทบยืนไม่มั่น
พอดีผ่านข้างตัวหลงชุน หลงชุนก็ยื่นมือประคองเกาเสี่ยวหลิงไว้
กลิ่นหอมเหงื่อสาวลอยมา ทำให้หลงชุนเองก็อดใจหวั่นไหวไม่ได้
“พี่เสี่ยวหลิง เป็นอะไรครับ?”
“หลังฉันเจ็บมากเลย เมื่อกี้ถูกสัตว์นรกตัวนี้ทำร้ายน่ะ ไอ้บื้อชุน นายช่วยดูตรงนั้นให้หน่อยสิ...”